Metnin, muhatabına iletmek istediği bir anlam'ın varolduğundan her söz edildiğinde, kaçınılmaz bir surette doğru ya da yanlış anlam(a)ların varlığından da söz edilmiş olmaktadır; zira -Gadamer'in de dediği gibi- "ağzını açan herkes, anlaşılmayı ister."
Merhaba!
Bir merhaba bile diyemediğim
Gözümü açınca söylediğim
Uyumadan önce sessizce içime akıtıyorum
Her gün bir parça daha büyütüyorum seni
Merhaba!
Gördüğünü görüyormuş gibi hissettiğim
Sokak sokak aradığım
Taneciklerin arasına yerleşmiş yüzün
Her gün bir parça daha buluyorum seni
Merhaba!
Fersah fersah uzağında olduğum
Ne yana dönsem kirpiklerin
Gözlerimden yeniden çıkıyor
Her gün bir parça daha görüyorum seni
Merhaba!
Sesini asırdır duymadığım
Umut vuran kalbimden
Kulağımda isimlerin çınlıyor
Her gün bir parça daha seviyorum seni