Yakarmak, ağlamak bir reddediş, bir başkaldırmadır. Ama ellerinden bir şey gelmediğini, gidenin geri gelmeyeceğini anlayıp susmak daha korkunçtur. Bu suskunlukta en karanlık düşünceler gelir insanın aklına.
Bir kitle başında bir efendisi olmaksızın asla yaşayamayacak itaatkar bir sürüdür. İtaat etmeye öylesine açlık duyar ki kendisini efendi olarak ilan edecek herhangi bir kişiye içgüdüsel olarak boyun eğmeye hazırdır.