Livaneli'den okuduğum 3-cü kitap. Bir güne bitirdim aslında biraz da soğukkanlılıkla ve ya böyle şeylerin gerçek olmadığı düşüncesi ile kendimi kandırarak . Devam ede bilmek için kendini kandırman gerekiyor bazen. İnsanın ne kadar korkunç bir yaratığa dönüşe bileceği, dönüşmekten ilave bizzat öyle olanlarının olması gerçeği. Nefret etmek serbest . Yoksa nefretimiz de mi fazla olur, nefes almayı hakk etmediği halde zulüm etmeği kendine hak görenlere ?
(Okuduğum müddetçe aklımda hep Kapı filmi Kadir İnanır sözleri dolandı durdu )
Ve o meşhur alıntı - " Bir şeyler yapıyorum, yürüyorum ,konuşuyorum, yemek yiyorum yani her zaman yaptığım işleri sürdürüyorum ama nasıl anlatsam, bir boşluk duygusu içinde. Sanki içimde derin bir hiçlik var.