Pınar
@Maraya
Dil kılıçsa, söz cihanının hakimi benim.
Şu anda okuduğu kitap
Benim değerim senin bakışına bağlı değil!
Bazen seni küçümseyen birine
cevap vermemek bir zaferdir.
Bazen seni anlamayanlardan
uzaklaşmak aslında özgürlüktür.
Bazen sadece yürüyüp gitmek,
bütün savaşlardan daha büyüktür.
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Bazı mücadeleleri kazansan bile kaybedersin, çünkü o savaşta en değerli şeyini, iç huzurunu bırakmışsındır.
Beğeni değil, etki önceliğim.Duygu ve Düşünce
Aslında burası benim için bir içsel arşiv ve keşif alanı gibi: paylaştıklarımla kendimi besliyor, kendi bilgi ve duygu krallığımı inşa ediyorum. Beğeni ya da onay aramak gibi bir derdim yok; öncelik, okuduğum, düşündüğüm ve hissettiğim şeylerin bendeki etkisi. Üstelik, diğer kaliteli okurların duvarlarını incelemek de ayrı bir zevk. Onların dünyalarına pencere açmak gibi: bazen kendi krallığımı genişletiyor, bazen de yeni bakış açılarıyla kendimi sorguluyor ve geliştiriyorum.
Biraz metaforik söylemek gerekirse, ben kendi “bilgelik kalemi” kuruyorum; içindeki kitaplar, alıntılar ve notlar, hem kaleyi ayakta tutan hem de sürekli büyüten taşlar gibi.
Okumak yüzleşmektir!
Serenad bende tek bir duygu bırakmadı.
Hüzün vardı… ama sadece hüzün değildi.
Öfke vardı… çünkü insanın insana neler yapabildiğini bir kez daha gördüm.
Utanç vardı… bazı acıların tarihin tozlu raflarına bilinçli biçimde bırakılmış olmasına.
Merhamet vardı… çünkü her trajedinin içinde bir kalp atıyor.
Zülfü Livaneli bu romanda sadece bir hikâye anlatmıyor; geçmişin sessizliğini bugüne taşıyor. Büyük tarihsel bir kırılmayı, sıradan bir insanın gözünden, Maya’nın anlatımıyla aktarıyor. Maya başta kahraman değil; sıradan, kendi hayatına sıkışmış bir kadın. Ama Profesör Wagner’le karşılaşmasıyla hem kendi iç dünyası hem de bizim vicdanımız genişliyor.
Roman beni duygulandırmaktan çok rahatsız etti. Çünkü mesele burada sadece bir aşk hikâyesi değil; hatırlamanın, vicdanla yüzleşmenin sorumluluğu. Her satır insanın kendi içindeki sessiz hesaplaşmayı tetikliyor; bazı acılar unutulmuş değil, bilinçli olarak görmezden gelinmiş.
Bir yanda Wagner’in kırılganlığı, bir yanda Maya’nın dönüşümü… İkisi birleşince insan kendine şu soruyu soruyor:
Biz gerçekten geçmişi bilmiyor muyuz, yoksa bilmemeyi mi tercih ediyoruz?
Kitap bittiğinde “iyi ki okudum” demedim.
“İyi ki böyle bir roman yazılmış” dedim.
Çünkü bazı hikâyeler sadece okunmaz; insana ayna tutar.
