Hayatları boyunca tek bir düşünceye bağlı kalmış bütün saplantılı insanlar hep ilgimi çekmiştir çünkü insan kendini ne kadar sınırlarsa, bir o kadar da sonsuzluğa ulaşır;işte dünyadan kopuk yaşayan bu insanlar, tıpkı karıncalar gibi özel cevherleriyle tuhaf ve eşi benzeri olmayan bir dünyanın minyatürünü oluştururlar.
Ayrıca bir zamanlar bir Rembrandt, bir Beethoven, bir Dante ve bir Napoleon hakkında en ufak bir fikri olmayan birinin, kendini büyük bir insan sayması hiç zor değildir.
Acaba mutlu değil miyim? Küçüklüğümden beri, gerçekten sık sık mutlu bir çocuk olduğumu söylerlerdi. Ancak, kendimi sanki cehennemdeymişim gibi hisseder, bana mutlu olduğumu söyleyenler, benimle karşılaştırılamayacak kadar huzurlu görünürlerdi.