"Ben sana Allahsızcasına vurgun.."
(Sayfa163)
Sevdiği, Leyla'sına mektubu ulaşsın diye yirmi beş kuruşluk posta pulu için iki saat hamallık yapan güzel insanın anısına..
Hasretinden Prangalar Eskittim
Yitirmiş tılsımını ilk sevmelerin,
Yitirmiş öpücükleri,
Payı yok, apansız inen akşamdan,
Bir kadeh, bir cigara, dalıp gidene,
Seni anlatabilsem seni...
Yokluğun,
Cehennemin öbür adıdır
Üşüyorum, kapama gözlerini...
Ahmet Arif, yazar Leyla Erbil’e âşıkmış ve bu şiiri de onun için yazmış.
Mektuplaşıyorlarmış.
1954 ile 59 arasında birçok mektup göndermiş.
Leyla Erbil, başkasıyla evlenmiş.
O yine yazmaya devam etmiş.
Belki tek taraflı bir aşk.
Belki iki taraflı bir oyun, ama tek taraflı bir aşka.
Mesela şöyle bir cümle:
“Benim her şiirimde varsın ve olacaksın. Ama dünyanın en dehşet şiiri bile ‘Sen’ olamaz. Bunu yaşamak gerek. En asıl gerçek bu işte.”