Violet
@Maxandory
9 kütüphaneci puanı
148 okur puanı
Haziran 2023 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitaplar
Spoiler içerir1K
Martin Eden, Jack London’ın yazmış olduğu ve 1908’den 1909’a kadar The Pacific Monthly dergisinde bulunmuş ardından 1909 yılının Eylül ayında kitap formatında basılmıştır.
Martin, tabiri caizse
Spoiler içerirAlıntı
Vatan Yahut Silistre,1 Nisan 1873 (Yeni harflerle 1940) gecesi İstanbul’da Güllü Agop’un Gedikpaşa’daki tiyatrosunda sergilenmiş. İlk önce “Vatan” adıyla sergilense de sonrasında sansür ve yasaklar
Kitabın başlarında teori üretmeye başladım ve her bir bölüm ne kadar yanıldığımı gösterdi bana. Kitabın sonuna yaklaştığımda ise duyduğum tek istek kitabın sonuna bir an önce ulaşmaktı. Karakterlerin psikolojik çatışmaları, akıl almaz detaylar ve akıcı diliyle tamamen hayran olunası bir kitap. Spectator'un da dediği gibi, On kişiydiler: Agatha Cristie'nin başyapıtıdır.
"Bu cehenneme şeytan bile daha fazla dayanamaz."Düşünce
*spoi içerir*
Avare - Leman Gölü Kıyısında Olay - Nişan Leporella ve Ay Işığı Sokağı; tercihleri ve yaşamları çok farklı insanlar, ama ortak bir noktaları var: Ölüm.
Kocasının gelip ondan özür dilemesini, yalvarmasını bekleyen bir kadın veyahut birazdan kendi ülkesinin askerleriyle karşılaşıp kurtulmayı bekleyen bir adam. Ölüm akıllarında asla yer edinememiş bir düşünceyi o anlarda. Tâ ki ay ışığında parlayan bir bıçakla, bir kaç askerle karşılaşan kadar. İşte o zaman anladılar ölümün bir gölge misali onları çepeçevre sardığını ve en savunmasız anlarında damarlarındaki kanın her zerresine kadar onları kurutacağını.
Kişi hayatında yüzlerce, binlerce insanla karşılaşır. Ama hiç merak etmez, geçmişini, geleceğini ve de ne zaman öleceğini. Belki de çoğu insanın ölümünden önceki bir kaç saate şahitlik ettik. Belki de karşılaştığımız bazı insanlar şu an hayatta değiller. Bu "küçük ayrıntılar" gazetede veya televizyonda verilen ölüm haberleri arasında tanıdık bir simaya denk gelinceye kadar aklımızın kuytu köşelerindedir. Haberler bitince ise zihnimizin derinliklerinde saklanmayı bırakmış, aksine neon ışıklarla kendini belli eder.
Ölüm kaçınılmazdır, kaçınılmaz ve belirsiz.
Kıyamet diyince aklınıza ne gelir? Dünya savaşları, yıkım, sefalet, ayaklanma, neslin yok oluşu...
Bu kitapta bir nevi bu sorunun cevabını veriyor:
Unutmak, işte asıl kıyamet bu.
Nasıl mı gerçekleşiyor? Gölgelerini kaybederek, tüm yaşamımız boyunca bize eşlik eden, her anımıza tanıklık eden gölgelerimizi kaybederek.
Bu kitapta ise karşılabileceğiniz tek düzen bu:
Gölgesini kaybeden unutmaya mahkûmudur.
Benliğimizi, etrafındakileri, eşyaları, düzeni, evrenin işleyişini unutmak. Bahsedilen unutuş hafıza kaybı gibi basit bir şey değil, mesela hayvanların konuştuğunu unutan bir gölgesiz hayvanlarla konuşabiliyor. O düzeni unuttu ve artık onun için bir düzen yok. Ana karakterlerimiz Max ve Ory de unutuşa kapılmamaya çalışıyorlar, kitap da onları ve arkadaşlarının bu amansız direnişini anlatıyor.
Kitabın konusundan tutalım yan karakterlerine kadar her şey o kadar ince ve muazzam işlenmişki sevmemeniz çok zor.
Kitapta değinilen bir diğer konu da bu günlerimizin tadını çıkarmak. Bu da çok hoş bir ayrıntıydı.
Evet, bu kadar sevmeme rağmen neden bir puan kırdım? Benim kitabı 2 kere yarım bırakıp spoiler yedikten sonra bitirmemin sebebi, başlarının bir tık sıkıcı yazılmış olması. Bunu da sanırım ayrıntıların çokluğuna alışık olmamama bağlayabiliriz.
Her şeye rağmen fantastik ve bilim kurgu hayranlarının kesinlikle okuması gereken bir kitap olduğunu düşünüyorum. Umarım hayal kırıklığına uğramazsınız.
