O zamanlar bana öylesine gizemli gelen şeyi şu anda ayan beyan görüyorum. Sen de görüyorsundur herhalde... ikimiz de öylesine bencil, öyle ben merkezli, kendi kendimizle Öyle meşguldük ki kalbimizde başka birine verecek tek bir köşe bile yoktu.
Seni çok fazla seveceğimi biliyorum da ondan, hesapsızcasına çok seveceğimi. Müthiş acı çekeceğimi de biliyorum Vera; Çünkü sen beni asla, dünyada Sevmeyeceksin.
"Bak Momo derdi ne oluyor, biliyor musun? Bazen önüme upuzun bir caddeye çıkıyor. Öyle uzun ki insan bunun sonu gelmez sanıyor. O zaman acele etmeye başlıyorsun. Gittikçe daha çok acele ediyor insan. Her önüne baktığında yolun hiç de kısalmamış olduğunu fark ediyorsun. Daha hızlı ve daha gayretli çalışıyorsun; sonunda Nefesin kesilip güçsüz kalıyorsun. Ve cadde hala upuzun bir şekilde seni bekliyor. Insan caddenin tamamına bakıp hemen bir karara varmamalı. Her zaman adım adım ilerlemeli. Sürekli bir adım sonrasını düşünmeli, bir adım, sonra derin bir nefes, sonra bir süpürge. İşte o zaman hayat zevkli olur. Önemli olan İşini iyi yapmaktır. Öyle de olmalı."