Merve☆
@Me_ve
Sadece görünür olmak değil, insanlara dokunmak, onları düşündürmek ve belki de hayatı biraz daha iyi anlamalarına yardımcı olmak istiyorumdur.
Per aspera ad astra...
15 okur puanı
Nisan 2026 tarihinde katıldı
Büyümek Belki de Üzülmekti
“Hepimiz büyüktük. Küçük küçük parçalarla, aynı üzüntüden payını alan büyük ve üzgün kişiler.”
Reklam
İtaatin Güce Dönüştüğü Düzen
“Parti sana gözlerinin ve kulaklarının kanıtını reddetmeni söyledi. Onların son ve en önemli emri buydu.”
İnsan En Çok Nerde Yorulur ?
“Belki de insan sevilmekten çok anlaşılmak istiyordu.”
Bazı insanlar vardır; çok konuşmaz. İçinde kopan onca şeye rağmen susar. Gülümser mesela… Kimse üzülmesin diye, kimse onun içindeki kırıkları görmesin diye. Ama insan en çok da tam o anda yorulur aslında. İçinde binlerce cümle varken “iyiyim” demek zorunda kaldığında…
Çünkü sevilmek bazen yetmiyor. İnsan, birinin gözlerinin içine baktığında kendini anlatmak zorunda kalmadan anlaşılmak istiyor. İçindeki yorgunluğu biri fark etsin, sustuğunda bile “bir şey oldu” diyebilsin istiyor. Çünkü bazı acılar kelimelere sığmıyor.
Herkes bir şekilde yaşamaya devam ediyor belki ama kimse kimsenin içinde ne taşıdığını bilmiyor. Kimi çocukluğunu özlüyor, kimi hiç gelmeyecek birini bekliyor, kimi de sırf güçlü görünmek için her gece kendini toparlamaya çalışıyor. Ve insan, en çok da kimseye anlatamadığı şeylerden kırılıyor.
Bazen düşünüyorum da… Bir insanı gerçekten anlamak, ona sarılmaktan bile daha değerli olabilir. Çünkü sarılmak geçer ama anlaşılmak insanın içinde kalır. Birinin seni tüm eksiklerinle kabul ettiğini bilmek, bu dünyanın en huzurlu hissi olabilir.
Ama artık insanlar birbirini dinlemiyor. Herkes konuşuyor, herkes kendini anlatmaya çalışıyor ama kimse gerçekten hissetmiyor. Bu yüzden çoğu insan kalabalıkların içinde sessizce kayboluyor. Kimse fark etmese bile içten içe yardım bekliyor.
Belki de bazı geceler durduk yere ağlamamızın sebebi bu… Sevilmediğimiz için değil; bunca zaman hiç anlaşılmamış olmak.