"Sakız ağaçları nasıl ağlar hanım hala?" diye sordu İlyas.
"İnsan gibi ağlarlar, ama sessizce. Yaz başında gövdelerine attığımız çiziklerdir gözleri. İşte oradan billur gözyaşları süzülür. Cenab-ı Allah'ın yarattığı her varlığın hisleri vardır. Ağaçların da..."
Farkında değildik o zamanlar hiçbirimiz; yalnızlık ve yoksulluk nasibimiz olsa da, meğer çocukluk günlerimizin o son demleri aslında hayatımızın en güzel dönemleriymiş...