Mesut Kıraç
@Mecnun27
Hep döşümde yaratkan, patlayıcı bir kimyâ
Beynimde hep mânâlı bir uçurum...
Öğretmen
Üniversite
Gaziantep
Gaziantep
8 okur puanı
Mart 2024 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Kitapta gerçekte yaşanmış mucizevi bir hadiseyi anlatmakta. Ve bilhassa en sonunda çok etkilendim. Ve aklımda kalan, vurgulu ve netice olarak, ders olarak çıkardığım sonuç, çıkarımım şu:
İman öyle bir nûrdur ki; gittiği, yerleştiği her gönülde -yeni- bir istasyon kurar. O istasyondan da başka gönül duraklarına nûr yüklü îman treninin gidip oralarda da yeni birer istasyona dönüştürme potansiyeli mevcuttur.
Kısacası her iman nuru olan kişi, bir nur istasyonudur. Mesele şu ki -en başta kendinde olan iman olmak üzere - nimeti, kerâmeti kendinden bilmesin, ve etrafındaki hakikat fakirlerine, açlarına acıyarak ve Allah korkusu ve rızası için üzerindeki mesûliyet şuuru ile davransın ve (iman) nimetinin zekâtını, sadakasını (onu başkalarına da anlatarak, vesile olarak) versin.
Reklam
Kitapta hülâseten, Sünnîlik (Osmanlı-Yavuz Sultan Selim) ve Şiilik (Safevîler- Şah İsmâil) zıtlığı ve aralarındaki ilişki ve mücadeleyi temsil eden iki kardeş karakter üzerinden anlatmaya çalışmış ki oldukça kurgusal, yani çok fazla tarihi bilgi beklenmemeli.
Fakat ben okunmasını tavsiye etmemekteyim, çünkü sanki şiiliği normalleştirici, ehl-i bid'at ve sahabe düşmanlığının 'yalnızlca bir renk-farklı bir yol' olarak gösteren sıradan bir durum olduğu meâlinde bir anlatımı vardı.
Ve bunu hikâyenin içine yedirerek, tabiri caizse gizlice zehirleyerek yapmakta. Hele de ehl-i sünnet itikadını doğru şekilde bilmeyen ve şiiliğin nasıl berbat bir yol olduğunun şuurunda olmayanlar için çok daha tehlikeli.
Ayrıca meseleyi, ziyâdesiyle siyâsîleştirmekte. Yani dînî konuları siyâsî kılıflara bütündürerek sanki meselenin özü ve çatışmanın, zıtlığın sebebi siyâsî imiş gibi sunmakta.
Mutlaka okunması gereken başucu kitaplardan biri.
Hastalık küçük veya büyük, geçici veya kronik herkesin başında, kendinin değilse etrafındaki, yakınındakilerin başında olan hayatın adeta ayrılmaz bir parçası.
Böyle bir imtihana karşı, onun hakiki mahiyetini idrâke yönelik, ve dahası ona sabır ve hatta şükür etmeye mecâl ve kuvvet bulabilmek ve şeytan ve nefsin vehim ile vesveselerle hastalığı daha ağırlaştıran, insanı ümitsizlik, yeis, karamsarlık, keder vs. gibi manevi hastalıklara sevk eden hile ve oyunlarına karşı da muazzam bir ilaç vasfını taşıyor.
Bendenizin aklımda kalan en güzel ve vurucu noktalardan biri olarak şunu söyleyebilirim;
Merâk etME. Üstad hastalığı ziyâdeleştiren ve ikileştiren şeylerden biri olarak ve şeytanın vesvese ile geleceğe dâir bilinmeyen zamanlara dair korkutarak, ya hastalığın geçmezse, ya daha kötü olursan meâlindeki vehimlerle hem batıl hem de hastalığın şiddetini artırıp ağırlaştıran bu "merak" hastalığını terk etmenin, yani "merâk etmeme"nin hastalığın mühim bir damarını, kökünü keserek çok hafifleteceğini, belîğ üslûbu ve hem akla hem kalbe hitap eden ifade ve deliller, izahlarla serd ediyor.
Bir diğeri de, Allah'ın sana verdiği sabrı, geçmişteki geçen hasta olunan ve gelecekte henüz gelmemiş zaman ve gelmemiş muhtemel hastalıklara dağıtarak müsrifâne sabır gücünü hebâ etme, nasihatidir. Allah'ın verdiği sabır, eğer sadece mevcut ân'a hasrederek, harcayarak kullanılırsa tam kâfî geleceğini haber veriyor. Fakat geçmiş ve gelecekteki -şu an mevcut olmayan- zamanlara dağıtılırsa yetmeyeceği ve gelmemiş zamanların (yok) gelmemiş hastalıklarının (yok) gelmemiş acı ve sıkıntılarını (yok) şimdi vehm(hayâl) ederek merâk etmenin, üç kere yok üzeri yok hükmünde bir dîvânelik olduğunu beyân ediyor.
