simsiyah bulutlar geçiyordu göğümden
anlamak üzreydim Neron’un Roma’yı neden yaktığını
karanlık bir koridor açıldı önümde; anlayamadım
yenik düşmüş bir Napolyon kadar mutsuzdum aslında
intiharla buluşan Hitler kadar çaresiz
yakmak üzreydim ki bu şehri, hatıraların
sağnak bir yağmur gibi boşandı üzerime
Varlığının orada doğurduğu karışıklığı az çok seziyor olmalıydı ki tartışmalar kesilirken o sessizlik içinde farkında bile olmadan, tıpkı azizlerin tabloları önünde kadınların yaptıkları gibi ellerini yalvarırcasına müdüre doğru kaldırdı. Onun bu hareketi öylesine dokunaklıydı ki herkes ister istemez etkilendi.