Medine
@Medos
349 okur puanı
Ağustos 2017 tarihinde katıldı
9/10
2 saatte okudu
·2020 21. kitabı
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Çocuklar için korku filmi çekilecekse, Hansel ve Gretel masalı
harika bir seçim olurdu. En baştan başlayalım ve bu bir masal olmasaydı, şu durumlara ne tepkiler vereceğimizi düşünelim:
• Yiyeceğini paylaşmak istemediği için çocuklarını ormana bırakan baba;
• Bu yalanın farkında olan ama eve geri dönüş yolunu bulmak
için işaretler bırakan çocuklar, bu durumun iki kez tekrar etmesi;
• Travmatik bir bekleyiş süreci: Sabah seni korumakla yükümlü
ilk kişi olan öz baban tarafından ormana terk edileceğini bilmek ve
bilmiyormuş gibi yaparak uyumak;
• Ormanda kaybolan, açlık ve susuzluktan kıvranan, ayrıca her
an vahşi hayvanlar tarafından parçalanma tehdidi altında olan çocuklar;
• Çocukların şeker ve çikolatadan bir evle, yani en sevdikleri şeylerle kandırılması;
• Yine sevimli ve çocukların düşkün olduğu, dost bildiği bir figür
olan kuşların ekmekleri yiyerek eve geri dönüşlerini engellemesi;
• Yamyam bir cadı… Onun yemeği olacağını bilerek bekleyen ve
bu sırada da hapis altında olan bir kız. Bu duruma seyirci kalan ve
cadı tarafından köle olarak kullanılan bir oğlan;
• Besiye çekilmiş avının yeterince şişmanlayıp şişmanlamadığı
nı kontrol etmek için ondan her gün parmağını uzatmasını isteyen
cadının korku psikolojisine tekrarlarla katkısı. Tabii eğer cadı bir
dal parçasıyla ya da bir tavuk kemiğiyle üzerinde et olan, sıcak insan parmağının arasındaki farkı anlamayacak kadar aptal ve mantıksızsa…
• Çocukların cadıyı fırına atıp yakarak öldürmeleri, çocuk tarafından işlenen cinayet! Bu cinayetin normalleştirilmesi;
• Cadının altınlarını alarak eve dönmeleri, yani masum görülen
bir hırsızlık;
• Çocuklarını ölüme terk eden babanın, onları altınlarla döndüklerinde kabul etmesi… (Artık yiyecek ve para derdi yok, öyleyse çocuklar sevilebilir.) Kopmayı da, birleşmeyi de sağlayan
Masallarda Toplumsal Cinsiyet ve Bir Kore Dizisinin bu bağlamda incelenmesi.İlişkiler
Harika bir kitap okudum. Neden harika? Çünkü masallara bakış açımı değiştirdi, geliştirdi. Diğer bir deyişle, ufkumu açtı. Kitapta masallarla ilgili pekçok detay mevcut. Ama ben hepsinden değil sadece kitapta masallarla ilgili en çok bahsedilenlerden ve benim de en çok ilgimi çeken 4 kısımdan bahsedeceğim.
Beni en çok şaşırtan ilk konu bekaretti. Pamuk Prenses’teki cam tabut, Külkedisi’ndeki camdan ayakkabı aslında bekaretin temsiliymiş.
Dikkatimi çeken ikinci konu ise masallarda iyi kadın karakterlerin pasifliğinden bahsedilmesiydi. Şöyle bir düşününce gerçekten de masallarda özellikle iyi kadın karakterlerin pasif, her zaman susan, sevgi pıtırcığı olduklarını fark ettim. Kötü kadın karakterler ise genellikle cadılar, üvey anneler olur. Bu kötü karakterlere femme fatale denir. Femme fatale ise gizemli şekilde çekici olan ve insanların başına bela açan/olan kadına denir. Bu duruma benzer şekilde birçok Türk dizisinde adamın karısı kötü karakter olarak gösterilirken adamın karısını aldattığı kadın melekten de öte bir iyi olarak gösteriliyor. Yani bu durumda kötü karakterli birini aldatmak hata değil mi? Değilmiş demek ki (!). Ki bana göre o dizilerdeki kötü kadın karakterler aldatmayı hak edecek bir şey yapmıyorlar, gerçi aldatmanın hakkı falan olmaz ama …
Masallardaki üçüncü konu ise kadının inanılmaz güzellikteyken, erkeğin fiziksel gücünün nam salmış olmasıdır. Masallardan bu konuda öğreneceğimiz şey kadınlar sadece güzelliğiyle, erkekler de güçleriyle mi ön plana çıkar olmalı, değil mi? Günümüzde zihin gücü beden gücünden çok daha önemliyken ve karşılığı (maaşı) daha yüksekken kişi (cinsiyeti her ne olursa olsun) sadece dış görünüşüyle veya sadece fiziksel gücüyle Survivor’a taş çıkartan dünyada hayatta kalabilir mi? Ne kadar süre dayanabilir? Bence yok öyle bir
Çocukların gökten düşen üç elmalarla değil, kendi elma ağaçlarını –aşılarını da kendileri seçerek– yetiştirebilecekleri bir dünya dileğiyle…
Çocukları gerçekleri yadsıyarak tozpembe bir dünyada yetiştirmek isteyebiliriz. Çocukluğunu mutlu yaşasın, sonra nasılsa hayatın
zorluklarıyla karşılaşacak da diyebiliriz. Ama asıl çocukluğun zor bir süreç olduğunu ve yetişkin yaşamımızdaki sorunların büyük bir çoğunluğunun çocukluk travmalarımızdan kaynaklandığını unutmamız anlamına gelir bu.