İşte günlerden bir gün Elâgözlüm,
Yeni bir başlangıçla bitecek ömrümüz.
Amenna ve Saddakna,
Bari hoşça geçse günümüz...
Hangisine tasa edeceğiz, şaştık.
"Ölüm derdi, kalım derdi" derken
Dimyata pirince giden misali,
Yolun ortasına ulaştık...
Ölüm bir hatıra gibidir insanda,
Kâh hatırlanır, kâh unutulur,
Fakat bir gün, birgün nihayet
Gözle görülür elle tutulur...
Zorunluluk yüzünden bir tek var oluş şekline bağlı kalmak ve boyun eğmek var olmaktır ama yaşamak değildir. En güzel ruhlar en fazla çeşitlilik ve esneklik gösterebilen ruhlardır.
Öfkemiz devam ettikçe ve bu duyguyla sıkıştığımız sürece yapacağımız işleri sonraya bırakmalıyız. Sakinleştiğimizde ve soğukkanlılığımızı kazandığımızda her şey çok daha farklı görünecektir.
Yaşamımızın son evresinde yaptığımız çalışmaların ne işe yarayacağını sorduklarında "dünyadan daha mutlu ve daha rahat ayrılmamı sağlayacak" yanıtını verebilelim.