Röportaj biter gazeteciler ayrılmak üzereyken köylü şunları söyler
Beyim kusura kalmayın size ikramda bulunamadım. Vallahi evde bir şey yok. Yumurta yok, lor yok, ekmek yok ,komşuda da yok. Bir sazım olsaydı, saz çalardım size .O da yok. Bari ben bir oynayayım da seyredin.
Sayfa 183 - Biz güzel insanlardık ne değişti de böyle çıkar peşinde koşar olduk·Kitabı okudu
Burnunun ucunda ilkyaz yanığı, pembeleşmiş yanaklarının üzerinde kirpiklerinin gölgesi,yüzünde o saf çocuk aydınlığı.Çam ağaçlarının altında,mavi mineye, kır menekşesine, beyaz gelin tacına, güle, suya, ışığa karıştı.
Kız onun güzelliğine hayran,elbiselerine hayran haftada iki kere gelen keman ustasından öğrenerek çalıp söylediği şarkılara hayran,hasılı,herşeyine hayrandı.
Gerçek aşk hiçbir zaman durgun akan bir nehir olmamıştı. Bunu herkesten iyi biliyordum. Ama yine de, tüm olanlardan sonra bile, ben hala aşka inanıyordum. Bazen gerçek aşkın yardıma ihtiyacı olabilirdi. Ben de bir yardımı sağlamak ta her zaman iyi olmuştum.