Allah’a şirk koşmanın dışında, diğer bütün büyük günahlar kul hakkına girer. "Adam öldürmek, ana-babaya isyan etmek, yetim malı yemek, faiz yemek, namuslu kadınlan iffetsizlikle suçlamak, büyü yapmak, savaştan kaçmak, yalancı şahitlikte bulunmak..." gibi büyük günahlar “mublkât/helak edici davranışlar" olarak nitelenmişken, nasıl olurda Allah'ın affetmeyeceğini bildirdiği günahları, Peygamber çıkıp da “Ben şefaatimle affettireceğim” der? Bu hiç mümkün mü? Birilerin imam âmentü duasını sesli okumaktan ibaret kalmış, ama sırf Muhammed ümmetinden olduğu için sorgusuz, sualsiz, hesapsız Cennete gidecek? Onun ümmetinden olması ona yeterli? Sadece İsminin Müslüman olması, Muhammed ümmetine dahil olması kafi, öyle mi?
Netice de hepimiz, her bir insan Peygamber torunudur. Ama Adem'in, ama Nuh'un ne fark eder? Unutulmamalı ki, İman babadan oğula genetik olarak tevarüs etmez! Kimsenin doğuştan gelen bir ayrıcalığı yoktur. Şeref* izzet ve fazilet takva ve ameldedir!
Kur’an’ın manasını açıkça katletme yöntemlerinden biri de ayetleri bölüp-parçalamak, sonra da arzulanan kısmı cımbızlamaktır.
