Dicle Fırat ve Murat
@Melek_dara
3 okur puanı
Haziran 2024 tarihinde katıldı
Bir savaşı izliyoruz yıllardır. Can yakan, korkutan, ağlatan ve
öldüren... Ama hiçbirimiz bilmiyoruz nedenlerini, niçinlerini.
Merak edip sormuyoruz bile “Bu insanlar neden dağa çıkmış
ki?” diye.
Bize ne denirse kabul etmişiz...
Bu ülkenin en büyük hastalıklarından olan “algı yönetimi”nden
sıtkı sıyrılmış biri olarak şunu net bir şekilde ifade edebilirim ki;
oynanmamış bilgiye açım ben. Net, olduğu ve yaşandığı kadarının sunulmasını istiyorum sadece. Ve kendim karar vermek istiyorum ne düşüneceğime. Öcalan’ı neden sevdiklerini, bu savaşı
neden başlattıklarını, dağlarda yaşamak pahasına, hayatlarını ortaya koyarak ne için mücadele ettiklerim öğrenmek istiyorum.
Ve sonucunda onlardan hoşlanmayacaksam da buna kendim
karar vermek istiyorum.
Reklam
sanki şöyle demektedir:
Neden böylesine ciddiye alıyorsun bütün bunları? Neden içinde yaşadığın zamanın
saçmalığının ve vahşetinin kışkırtmalarına kapılıp hepsine boyun eğiyorsun? Bütün bunlar
senin yalnız tenine dokunabilir, ama özüne asla işleyemez. Dış dünya senden hiçbir şey
alamaz ve aklını da, sen kendin karıştırmadığın sürece, karıştıramaz. “Sağduyu sahibi insanın
kaybedecek hiçbir şeyi yoktur.”
Zaman içinde olup bitenler, onlara katılmayı reddettiğin
sürece, senin karşında güçsüzdür; zamanın çılgınlığı ise sen zihninin berraklığını korudukça
gerçek anlamda sıkıntı kaynağı olamaz. Ve yaşadığın en kötü şeyleri, görünüşte aşağılayıcı
olanları, kaderin sillelerini ancak onların önünde zayıflığını gösterecek olursan hissedersin;
çünkü senden başka kim onlara değer verebilir, ağırlık tanıyabilir, onların zevk ya da acı
kaynağı olmalarını sağlayabilir? Ancak sen, kendi kendini yüceltebilir ya da aşağılayabilirsin
– iç dünyasında sağlam ve özgür kalabilen kişi, dışarıdan gelen en ağır baskıya bile kolaylıkla
göğüs gerebilir.
“Direkt büyüdüm, büyüttüler”
Kardeşini Doğurmak elini taşın altına koymaktan çekinmeyen bir kalemin ürünü… “Direkt büyüdüm, büyüttüler” " Ölenler, öldürülenler ve ölü gibi yaşamak zorunda bırakılanlar" notunu bırakıyorum arkadaşlar... Kesinlikle okunması ve bu gerçekle yüzleşilmesi gereken bir durum....
Peki insanlık bu muydu? Aynı anneden doğmuş, aynı
ekmekten yemiş, aynı sokakta düşüp ayağa kalkmışlardı. Ama o gün orada Ferit sanki hiç Güldünya’nın kardeşi olmamış gibiydi. sayfa... 300
Bir toplumun Müslüman olması o toplumda cinayet, hırsızlık, dolandırıcılık gibi hiçbir suç işlenmediğini göstermez. Bu hüküm ensest meselesi için de geçerlidir. Kısacası, insan varsa, orada her şey olabilir ve iyi ya da kötü her türlü tecrübe yaşanabilir.
OKUMAYA DEĞER....
Ne kadar su çıkarabilir
bir baba lekesini
kendi kızından…
Tanıklık yapar mı şimdi o yatak
Ne bileyim perde işte, halı, yastık, karyola
Sır verir mi evlerin karanlık köşeleri
Konuşur mu duvarlar, ahır içleri
Bir tanık istiyorsan iyi bak gözlerime…
“Sus” diyordu “sus”
Üstümde ağır gövde, çırpınan iki bacak
Öyle cılız, öyle güçsüz, öyle zavallı
Tükenmiş nefes nefes, “sus” diyordu ”sus”
“Yol olanın yolcuları çok olur.”
Ne bayramlar sevincimin sabahı
Ne bir hayal yarınlara hevesli
Ne ilk aşk hatırası kalbimin bir yerinde
Ne çocuk oldum, ne genç kız
Hiçbir şeydim hiçbir şeyin içinde
Bir babanın altında bir cesettim bay hâkim
Bir tanık istiyorsan iyi bak gözlerime…
Suna Aras
"YIKANMAK İSTİYORUM" KİTABINI KALEME ALAN SUNA ARAS İLE ALINTILADIĞIM BİRKAÇ SORU VE CEVAP.... BU KİTABI OKUMADIM AMA ÇOK YAKINDA ELİMDE OLACAK.....
Kitabı yazmanız niçin 12 yıl sürdü?
Evet, oldukça uzun ve yıpratıcı bir süreç. Tecavüz mağdurlarındaki
gelgitler var ya, o gelgitler bir anlık bir şey olmadı hiçbir zaman. Örneğin
evine defalarca gittiğim mağdurlar oldu, bir çay içip defalarca
konuşamadan geri döndüğüm… Konuşmak isteyip de korku belasıyla
konuşamayan kadınlar… “işim çıktı”, “Çocuğum hasta”, “Kendimi iyi
hissetmiyorum” diyenler. Böylece beni de yavaş yavaş kendi bunalımlarına
çekenler. “Yeter artık ilgilenmeyeceğim” dediğim zamanlar… Sonra bir
telefonla yine yollara düşen ben… Ve 12 yıl…
Bulduğunuz kadınlar sizinle konuşmayı, tüm bu yaşadıklarını anlatmayı niçin kabul etti?
Bunu ben de bilmiyorum. Yalnız konuştuğum kadınlardan tanıdığım
mağdurlar, bana çok güvendiklerinden söz etmişlerdi. Sanıyorum kitabın 12
yıla yayılmasının altında da bu soru yatıyor. Güvenip güvenemeyeceklerini
ölçüp biçtikleri için bu kadar uğraştırdılar. Ya aylar, hatta yıllar sonra
konuştular, ya da konuşmaktan vazgeçtiler. Çünkü konuşan kadınlardan
daha çok, vazgeçen kadınlar oldu. Konuşmamalarının sebebi sanırım ya
korku ya güvensizlikti. Başka bir şey aklıma gelmiyor.
Bu kitapla birlikte sizde neler değişti?
Zor bir soru. Bu konuşmayı yaparken bile boğazımda kocaman bir
düğüm var. Bir buçuk saatte 11 sigara! Unutkan, dalgın, sinirli oldum bu
kitapla birlikte. İstanbul’u terk ettim. Bir ay geçirmeyi düşündüğüm yerde
dokuzuncu yılımı yaşıyorum. Annemin yüzüne bile kuşkuyla bakıyorum
“acaba” diye! Babamı hiç hatırlamıyorum, 21 yaşında, ben daha yeni
Reklam