Meliha Y
@Melihay
Elbette insanların anlamadığı şey, hükümetin üretebildikleriyle insanların bildikleri arasında on iki yıllık bir fark bulunmasıydı.
Gözyaşları içinde sönüp gitmiş dahiler, değeri bilinmemiş yürekler, hatırlanmayan Azize Clarisse’ler, reddedilmiş çocuklar, sürgüne giden masumlar, hayata ıssız çöllerinden giren, her yanda soğuk yüzlerle, suskun yüreklerle, duymayan kulaklarla karşılaşan sizler, asla yakınmayın! Bir yürek sizin için açıldığında, bir kulak sizi dinlediğinde, bir bakış size karşılık verdiğinde mutluluğun sonsuzluğunu ancak siz hissedebilirsiniz. Tek bir gün kötü günleri silip atar. Geçmişte yaşanan ve unutulmayan kederler, derin düşünceler, umutsuzluklar, melankoliler, ruhun sırdaş bir ruha bağlandığı temas noktalarıdır.
İnsanlarla oynamamalı. Bir yerleri var, bir ince yerleri, işte oraya değmemeli.
Memedin gözleri yaşardı o giderken. İçinden, “kim bilir ne zaman görürüm bir daha onu,” dedi. “Belki de hiç göremem. ”Gözleri dolu dolu oldu. “Dünyada,” diyordu, kendi kendine, “şu dünyada ne iyi insanlar var.”
Sayfa 132