Allah'ın var olduğuna inanıyorum ben. Allah'ın beni bu hastalıkla denediğini düşününce birdenbire içimde güneşler açıyor. Bu duyguyu bir şekilde aklımdan çıkarmadan, unutmadan yaşamak istiyorum.
Yürürken, evet evet yürürken, her adım attığımda vücudumun dengesizliğini, güvenilmezliğini, herkesin yaptığı şeyleri yapamadığımda hissettiğim o utanç duygusunu ve zavallılığımı fark ediyordum.
Gerçekten tecrübe edilmeden anlaşılmayacak duygular mıydı bunlar?
Aslında olayları yaşayan kişilerin hislerini tam olarak anlamasalar da kısa süre bile olsa benim yerime geçmelerini isterdim. Ama bu çok zordu. Ben bile ilk defa başıma böyle şeyler geldiğinde anlayabilmiştim her şeyi.
Kendi kendine çalışmak bu kadar iyiyse yer değiştirelim o zaman. Bir gün bile yeter, bedenlerimizi değiştirelim haydi! Bir şeyler yapmak isteyip de yapamayan insanların duygularını anlamak için...
Tek yapmanız gereken, her çocuğun farklı olduğunu unutmamanız ve onu gözlemleyerek süreci yönetmenizdir. Uyumayı öğrenemeyecek çocuk yoktur ama bunu öğretmemiş anne-baba vardır.