Bu resmi ideolojinin sürücülerine göre Kürtçe vahşi, Dağlı insanların kullandığı vahşi, Dağlı Bir dildi. Köksüz, tarihsiz, Arapça, Farsça, Türkçe kırması yapay bir dildi. Uygar insanların kendilerini ifade etmelerinden uzak, kelime haznesi yüz-yüz elli kelime ile sınırlı aşağılık bir dildi. Kürtçe ile konuşmak bir gerilik azgelişmişlik göstergesiydi. Kürtçe gelişmeyi engelliyordu. Bu nedenle de okunması, yazılması, konuşulması engellenmeli, yasaklanmalıydı....
Ana dilim Kürtçede deng sestir. Bêj ise sese biçim verendir, sesi söyleyendir. Sese ruh kazandıran, sesi canlı hale getirendir. Sesi meslek edinmiş usta, mekânı ses olmuş insandır...