Kitabı okurken hep bir şairi okuyormuşum hissine kapıldım cümleler şiir tadında. Ya da Halit Ziya Uşaklıgil, Ahmet Cemil karakterine o kadar güzel hayat verdi ki ben o şiirselliği kitap bitene kadar hissettim. Hüseyin Nazmi ile olan güzel, samimi dostluğunu anlatan şu cümle “ Birbirlerinden duydukları samimiyet zevkini, gönül ferahlığını hiç kimsenin arkadaşlığında bulmazlardı.” bana kendi yakın arkadaşımla olan durumumu anımsattı ve tebessüm ettirdi. Ahmet Cemil’i hatırladığımda hep burukluk hissedicem hayattan o kadar istediğini elde edememiş bir adam ki, hayatının en başında çok güzel hayalleri vardı ama hepsi tek tek hüsranla sonuçlandı. Ve İlkbal’in (Ahmet Cemil’in kızkardeşi) ölümünden sorumlu eniştesi Vehbi Bey , kitabın birkaç yerinde karşımda olsa da dövsem dedirten karakter. Neyse ki tek bir tokat da olsa Ahmet Cemil hıncımızı bir nebze çıkardı. Ve en sonunda her şeyden uzaklaşmak adına gidebileceği en uzak yere gitmek için annesi ve Seher’le (hizmetçi kız) vapurla yolculuğa çıktı içi hüzünler ve burukluklarla dolu bir şekilde.
Mai ve SiyahHalid Ziya Uşaklıgil · İthaki Yayınları · 202134,9bin okunma