“.... gönül gözüne marifet gözlüğünü taktığı vakit göklere uzanan iplerden her birini tutmak için küme küme melekler olduğunu görür. Öyle ki her biri elindeki ipi oynatmak üzere arştan kendilerine gelecek emri beklemekte ve o emri yerine getirme hususunda hata yapmamak üzere titizlenmektedirler.”
“İnsan bir “keşke “ye her gecesinin, her sabahının, her akşamının, her hayalinin ve hatta her rüyasının en koyu zamanlarını ayırır ve onu da küfürler, hayıflamalar, lanetler ile doldurursa bunu nasıl sayabilir, hesabını nasıl tutabilir?”