Anlamıyorum.
Oyun nerede bitiyor, ölüm nerede başlıyor, hiç anlamıyorum. Hayat nerede bitiyor, ölüm nerede başlıyor? Ölümün bize bu kadar yaklaşmasına neden izin veriyoruz anlamıyorum. Tedbirlerimizi almalıydık; ölümün bizi böyle en hazırlıksız olduğumuz anda yakalamasını önlemeliydik. Bu hepimize bir ihtardır.
Hiç utanmadan, sanki hiç ölmeyecekmişim gibi, eve gelenlere hoş geldiniz diyorum, giderlerken güle güle diyorum. Ve sanki karım dikiş dikmiyormuş gibi, sanki eski borçlarım yüzünden ikide birde kapım aşındırılmıyormuş gibi, sanki insanmışım gibi, yine buyrun beklerim diyorum. Ne var ne yok iyilik sağlık oynuyorum her gün. Hayır, hoş gelmediniz; hayır ne iyilik, ne sağlık...