...
Kubilay, değer taşıyan görüşler ve kurumlar konusunda Çin tarihinden yararlanabilmek için oldukça istekli olduğunu kanıtlamıştı: Okullar yaptırdı ve geleneksel Çin ilim ve kültürüne geliştirmek için ülkedeki en parlak bilim adamlarının eğitim gördüğü Hanlin Akademisi'ni yeniden canlandırdı. 1269'da Moğol Dil Okulu'nu, daha sonra 1271'de Hanbalık'taki Moğol Ulusal Üniversitesi'ni kurdu. Yeni bölümler oluşturdu, güncel olayları kaydetmek, eski metinleri düzenlemek, yayımlamak ve arşivlerden yararlanmak için özel uzmanlar görevlendirdi.
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
...
Moğollar herkes için yaşam kalitesini geliştirme yolu olarak gördükleri okuryazarlığı desteklemişti. Kubilay Han, köylü çocukları da dahil olmak üzere tüm çocuklar için temel eğitim sağlamak amacıyla halk okulları yaptırmıştı. O güne kadar yalnızca zenginler çocuklarının eğitimini karşılayabiliyordu ve bu sayede okuma yazma bilmeyen köylüler üzerinde nesilden nesile daha fazla güç elde etmişlerdi. Moğollar köylü çocuklarının kışın eğitim almaları gerektiğini fark ettiler. Onlara klasik Çince eğitim vermek yerine, öğretmenler daha uygulamalı dersler için gündelik dil kullanmışlardı. Moğol Hanedanlığı kayıtlarına göre listelenen 20.166 devlet okulu, Kubilay Han'ın hükümdarlığı döneminde yapılmıştı. Kayıtlarının sayısını arttırmaya çalışan yetkililerin olası abartılı rakamlarına rağmen Moğolların eğitim konusundaki başarıları hayret vericidir, öyle ki başka hiçbir ülke temel eğitim alanında bu şekilde bir girişimde bulunmamıştır. Yazarların gündelik dilde yazmaya başlaması için Batı'da bir yüzyıl daha geçmesi gerekecekti. Hükümetlerin sıradan insanların çocukları için genel eğitim sorumluluğunu almaları içinse yaklaşık 500 yıl daha vardı.
7/10
Beğendi
·27 saatte okudu
·Okunma: 01 Eylül 2020 12:00
·2020 5. kitabı
İyi niyet1000Kitap
Orta yaşı geçmiş ve yıllarca Türkiye üzerine düşünmüş bir insan olarak rahatça söyleyebilirim ki burası iyi niyetin ödüllendirildiği ve kötü niyetin cezalandırıldığı bir ülke değil. Bunu üstünkörü bir yargı olarak almayın; tarihimize bu açıdan bir göz atın, ne kadar haklı olduğumuz hemen anlayacaksınız.
Türkiye'de insanlar birbirine karşı saldırı ve savunma halindedir. Yüzyıllar boyunca sürüp giden kavgalar ve vahşi bir geleneğe dönüşmüştür artık. Cangılda yaşayanlar ister istemez bir saldırı ve savunma içgüdüsü geliştirirler. Bizde de durum farklı değildir.
Hayatta ya da ayakta kalmak için insanlar birbirine sokulur, gruplaşır, kendi arasında dayanışma kurar ve düşmanlarına saldırırlar. Bu gruplaşmanın adı hemşerilik de olabilir; bir futbol takımı, bir ideoloji, bir tarikat ya da bir parti.
Böyle konuları çoktan aştığı sanılan entelektüel gruplar bile ancak bir çeteleşme içinde kendilerini rahat hissederler.
Türkiye bir çete savaşları ülkesidir. İnsanlar açık konuşmaz; sembollerle imalarla, dedikodularla kendilerini ifade ederler.
Böylece aynı sembollerde, terminolojide ve ima dünyasında buluşan çete mensupları birbirini rahatça tanıyabilirler. Gözünü Böyle bir ülkeye açan insanların çoğu, sinsi bir kabulle ortama uyum göstermeye çalışır ve kendilerine en uygun çeteye kapağı atarak hayatta kalmanın çaresini ararlar.
Birde hayat boyu bu uyumu gösteremeyen, içinde bulunduğu kurumları eleştiren, sözünü sakınmayan, etrafında dönen dolapları anlamayan iyi niyetli insanlar vardır.
Herkesi kendileri gibi bilir ve hayata bir çocuk safiyetiyle tutunmaya çalışırlar. Heyecanları ve hayalleri vardır.
Ama Türkiye'nin sistemi her fırsatta bu insanlara ağzının payını verir. İnsanların çoğu, iyi niyet denilen kavrama sahip olmadıkları için, bir başkasında da bu
Ahraz youtube'da bir kitap incelemesi videosunda karşıma çıkmıştı ve övgüyle bahsedilmişti. Bende bu paylaşıma güvenerek kitabı edindim ve bir çok telaşım olmasına rağmen 3 gün içinde kitabı bitirdim. Öncelikle yazarın üslubu akıcı olmasının yanında kanaatimce edebi olarakta kuvvetliydi.
Olayların akışı ve bu akışı finale bağlaması başarılıydı. Şahsi ve toplumsal olarak ders çıkarmamız gerektiğini düşündüğüm bir eser oldu.
