“Artık uyuyabilirim.” Ölümün bedenime ağırlığından olsa gerek! Uyuyabilirim. Çünkü uyanık kalmak için hiçbir nedenim kalmadı. Düşünecek bir şey kalmadı geriye. Artık rüyalar var. Kendiliğinden gelen düşler. Uyku var. Bütün yorulmuş olanlar ve yapacak bir şeyleri olmayanlar için. Bütün bitmişler için. Uykularında yeniden doğanlar için. Herkes için var. Herkese yetecek kadar! HİV...
📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
Sabaha kadar, o uyuyana kadar defalarca sevişiyoruz. Bir ayin gibi. Gösterişli bir tören gibi. Çok yavaş. Çok hızlı. Hiç durmadan. Bütün ölümünü, taşıdığı bütün acıyı içime çekmeye çalışıyorum. O kadar alıyorum ki kendime ölümü, ona bir şey bırakmıyorum uykudan başka... Uyuyor. Çırılçıplak.
Omzundaki dövmeyi okşuyorum, yara izleriyle dolu parmaklarımla. Ona âşık değilim. Hediye ettiği ölüme âşığım...
Gözleri son kez soruyor hazır olup olmadığımı. Ölümü hazmedip edemeyeceğimi... Ben onun kadar iyi anlatamıyorum derdimi gözlerimle. Dudaklarımla yanıt veriyorum sorusuna. Kimseyi öpmediğim gibi öpüyorum. Hayatı öpmediğim gibi öpüyorum ölümü...