Çocuklar ahsen-i takvimdir, duru ve temizdir. Oysa biz yetişkinler büyüdükçe günahla tanışır ve bozulmaya başlarız. İşte bu yüzden çocuklar bizlerden çok daha üsttedir. Ve yine bu yüzden bir çocuğun seviyesine inmek değil, bilakis çıkmak gerekir .
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Öncelikle kitabın içeriğini daha önce araştırsaydım almazdım diye düşünüyorum . Dönüşüm ve Babaya Mektup o kadar güzel kitaplardı ki tadı damağımda kalmıştı . Bu kitap ise nasıl desem karnımdaki açlık hissi gitsin diye oturup ne bulduysam onu yemişim gibi bir his bıraktı . Açıkçası Kafka’yı çok iyi analiz etmiş anlamış olanlar belki çok sevebilir. Satırların altındaki boşlukları zihinlerinde tamamlayabilir ama hayır ben o değilim . Sevemedim …
Kainatta bu kadar delil varken , Allah’ın varlığını inkar etmek , şüpheye düşmek vb şeyler beni sıkıyor , okurken yazardan da yazdıklarından da uzaklaşıyorum . İnsan özünü inkar ederek nasıl gerçeğe ulaşır ki? Bizler yaratılırken Allah bize kendi ruhundan üfleyerek yarattı ve biz onun nurunu taşırken inkar edersek kendimizi inkar etmiş oluyoruz? Üstelik aramızdaki o görünmez ama sağlam bağ kadar bu dünyanı yaşanır hale getiren ne var? İnançlı insanları sıkan bir kitap olduğunu düşünüyorum. Bu tür satırları okumaktan hoşlanmıyorum . Bir daha Kafka okur muyum? Elbette okurum ama içeriğini araştırıp okurum . Sevgiyle kalın …