Mervetrl
@MerveTurel
32 okur puanı
Nisan 2020 tarihinde katıldı
Bu kadar ince bir kitabın içinde bir insan nasıl kaybolabilir. Stefan zweag'ın yine insanı alıp götüren oldukça yalın ve sade bir dille tutku ve aşkı yeniden şekillendirmesini okuyacaksınız. "Sana, beni asla tanımamış olan sana" sözleriyle başlayan bir mektup sadece içindeki. Kendi içinde yıllarca yaşanıp son bulmuş bir aşk. Aşk tek kişilik sanırım, sayı artmamalı kesinlikle iki olursa işi biter, sıradan bir hal alır. Aşk, acı, bağlılık birbirinden ayrılmaz olmuş gene kendinden geçmiş bir hayat benliğini bu hayattan silip yerine sevdiğini koymak gerek galiba. Ahh ah bi de teşekkür ediyor sonunda mutlu olduğunu söylüyor.
Bi önceki kitaptan çıkamadan okuduğumdan mıdır? bilmiyorum ama aşk bana göre değil ya. Neyse konudan çıkmadan sizi bilinmeyen bir kadının mektubuyla başbaşa bırakıyorum.
Her zamanki gibi bir çırpıda okuyup uzun uzun düşünün sizde.
Aşk ve müze1000Kitap
Orhan Pamukla ilk kez buluştuğum kitabı masumiyet müzesi
Aşkın müze haline geçişini adım adım tüm çıplaklığıyla usulca anlatıyor. Kitabın benimle konuşuyor olması her zaman hoşuma gitmiştir. Kemalin ruhundan anlatıyor herşeyi 1975 yılından günümüze kadar geçen bir dönemi serpiştirilir. Bekarete bakışı her bir kesim için anlamından bahsediyor. Yargılamadan en naturel şekliyle ifade ediyor herşeyi. Sonra birden bir seruvenin içinde Kemalle birlikte sürükleneniveriyorsun. Okurken o kadar sabırsızlandım ki sonuna gelebilmek için soluksuz kaldım.(Kemalin aksine)
Sıradışı bir deneyim bu kitap o kadar cok duyguyu o kadar yoğun hissettim ki gerçekte yaşanmış olduğunu bilmek tüyler ürpertici. Nasıl ya dediğim yerler, kıskandığım anlar, aklım almıyor dediğim kısımlar... Üzüldüm, kızdım, kırıldım, hayran kaldım. Masumiyet müzesini bir önce gezmek, yaşamak istiyorum. "Herkes bilsin, çok mutlu bir hayat yaşadım." Kemalin kitap için son sözü.
Saygıyla önünde eğiliyorum.
Aşk...
Hayatta herşey ters gitse de sen kendine inanırsan gerisi mutlak gelir.
Jack London yarı yaşamıyla hayat verdiği Martin Eden'in yazar olma tutkusu ve bu süreçte başından geçenleri anlatıyor. Sefaletin içinde yaşarken bir anda burjuvayla karşılaşıp o atmosferden büyülemesi ve kendini ispatlama çabasıyla başlar yazma arzusu. Yoksulluğun en dibinde yaşamaya çalışırken bir taraftan da kendi uğraşlarıyla yazar olmak ister. Her yerden geri çevrilip ona inanan kimse kalmazken bile sanki her seferinde düşmesi normalmişcesine ayağa kalkar. Bu inanç bu adamışlık okurken utanmama neden oldu. Daha başlamadan vazgeçip pes ettiğim hayallerim neyse...
Jack London'un aksine Martin Eden bireyselcidir. Sonunda hayallerine ulaşan Martin içine girdiği sınıfın sahteliğini farketmesi ve bireyselci ruhu onu hazin bir sona goturmektedir.
Son olarak çevirmenin eklemiş olduğu dipnotlar jack ile martın'in benzer ve farklı yönlerini ekleyerek okurken yazar hakkında ayrıca tiyolar verip merakımızı gidermiş.
Iyi okurlar.
Başucu kitaplarımdan1000Kitap
Kendi kişisel menkibesini gerçekleştirmek insanların biricik gerçek yükümlülüğüdür.
Simyacıyı okuyan herkesin yüreğine nakşolan sözcükler. Kitap baştan sona seni yüreklendiriyor. Herkesin bir hazinesi vardır hayatta, bir hayali. Işte o an cesaretini toplar ve yoluna devam edersen burnunun ucundaki hazineye kavuşursun, daha önce değil.
Başta küçük bir dünyası küçük hayalleri olan bir çobanın gördüğü bir rüyanın peşine düşmesiyle başlayan serüveni ile bizlere klavuzluk etmekte.
Bir çok bahaneyle vazgeçtiğimiz hayallerimiz sonunda pişman olacağımız bir hayatla son buldu hep, içimizde bir yerde uhde kaldı sonra unutulup kayboldu. Işte simyacı bize gereken cesaret örneğini gösteriyor. Varını yoğunu bir rüya uğruna satıp okyanus aşıyor. Sonra herşeyini kaybedip yıkılıyor derken bir başka kapı açılıyor önüne yıllarca beklemesi gerekiyor derken tam rahata erecek çöllere düşüyor hazinesini bulmaya. Aslında kendi kişisel menkibesini gerçekleştirmeye, önünde yine zorluklar yine kafasını çelen olaylar. Ama yıllarca emek vermesine, yorulmasına, düşmesine, önüne farklı imkanlar çıkmasına rağmen yolundan vazgeçmiyor. Bu sayede tüm evren onun gözü kulağı oluyor. Herşey daha bir anlamlı daha bir güzel geliyor. Kitabın sonundaki o konuşma... Hazinesini, gerçek hazinesini buluyor, kendini buluyor. Içinde çokça öğüt barındıran bu kitap hayatımızın her döneminde her okuduğumuzda farklı bir bakış katacak hayatımıza, her düştüğümüzde bizi kaldıracak. Ve gerçekten arzu ettiğimiz şeyin gerçekleşmesi için tüm evren işbirliği yapar.
Yazdıklarım bir inceleme değil aslında kitabın bende bıraktıkları1000Kitap
Görmezden gelmek, düşünmekten vazgeçmek, teknolojiye dalıp (esir düşüp) sorgulamadan önemsemeden yasamak; hüzün de gözyaşı da mutluluga dahil değil mi? Insani duygulardan vazgeçip hayatın koşturmacasına kaptırıp sana biçilen düzende varolmak mıdır yaşamak? Kendimize biçtiğimiz hayat bu mu? Kitaplar okunmadığı sürece tabiki yakılmaya mahkum kalıcak. Etrafımızda olanlara göz bandıyla bakarak bisey yokki demek, sorunlara bir kibrit çakmak hersey yolunda... Böyle bir düzen de düşünmek tabiki cesaret ister ve mücadele ve acı ve yanlızlık bu hale gelmek mi kötü? Hayatın tadını sonuna kadar içine çekmek, başkalarını kendinden daha çok önemsemek, değer vermek, doğaya dönmek... Azınlıkta kalmamalısınız. Kitaplar içindeki dünyalardan, fikirlerden kaçanlar aslında kendilerinden kaçarak bir ekranın içindeki ona zorla izletilenlerle mutlu olduğunu zannedenler. Biz hangi taraftayiz? Ne acınası bir ayrım. Bir savaşın ortasında telaş etmemek kendi çocuğunu fazlalık olarak görmek, arkadaşlarınla konuşmak yerine onlarla bir ekrana bağımlı kalmak... Dönüp bir yaşama baksak şuan yaşadığımız hayat değil mi? Itfaiyecilerin kitapları yakması cok mu uzak sizce :(
Fahreheint 451