“Sizleri kaybettikten sonra, bizim için vakit akşam oldu.
Bizim evlerimiz ve yollar akşam oldu.
Ne daha fazla kararan ne de tekrar aydınlanacak olan akşamın derinliklerinde bizler, yemek yiyor, yürüyor ve uyuyoruz.”
“…söylenmeyen kelimeler nereye gider biliyor musun?’
…
‘Bedeninde birikip hayal kırıklığına,üzüntüye,öfkeye,utanca,uykusuzlığa ve ağrıya dönüşürler. Öz güvenimizi kemirirler, ruhumuza sızıp mutlululuğumuzu bozarlar. Ölmezler ama bizi yavaş yavaş öldürürler.’
“Bakın, duyguların bir mantığı var. Duygular olmasaydı insanlar birbirleriyle ilgilenip birbirlerini kollamazdı ve eğer birbirleriniz kollamasalar soyları tükenmiş olurdu. Başkalarını kollamak kendini kollamaktır. Sen birine sahip çıkarsın, o da sana.”
“İnsanın içindeki adalet duygusunu köreltirsek, insanın insana saygısı kalmaz. İnsanın insana itimadı, hürmeti kalmayınca da bir yerde insanlık çok şey kaybeder, hayat çirkinleşir.”