Meryem günay
@Meryem2133
58 okur puanı
Ağustos 2024 tarihinde katıldı
Dokuzuncu Hariciye Koğuşu, Peyami Safa
Hayat, insana her zaman elle tutulur güvenceler vadetmez. Özenle kurduğumuz planlar bozulduğunda, hedeflerimiz bir bir gözden kaybolduğunda, kendimizi yönünü şaşırmış bir gemi gibi hayatın ortasında yapayalnız hissederiz. İşte tutunacak bir dal bulmakta zorlandığımız tam da böyle anlarda, dış dünyadaki belirsizliklere inat, içimizdeki o isimsiz ve tanımsız güce sığınırız. Adını koyamasak da varlığını derinden hissettiğimiz bu duygular, en zor zamanlarda bizi ayakta tutan umudun ta kendisidir.
Sanılanın aksine bu his, boş bir hayalperestlik değil; insanın en çetin koşullarda dahi pes etmesini engelleyen köklü bir direnç noktasıdır. O, bizi ileriye taşıyan, her yeni güne anlam katan ve varoluşumuza temel olan bir dayanaktır. Bu nedenle o isimsiz his, en karanlık anlarda bile içimizde parlayan bir ışık ve yolumuzu fısıltıyla gösteren sessiz bir rehberdir.
Kurtlarla Koşan Kadınlar
Kurtlarla Koşan Kadınlar adlı kitabında şöyle der:
"Kadınlar yirmili yaşlarına gelmeden önce bin kez ölmüşlerdir. Şu ya da bu yöne gitmişler ve engellenmişlerdir. Engellenmiş umutları ve düşleri vardır. Aksini söyleyen hala uykudadır."
*Bir kadının önüne daha çocukken duvarlar örülür.
"Bunu yapma, böyle konuşma, böyle giyinme" denerek hayalleri şekillendirilir, yolları daraltılır. Ve böyle böyle bin kez ölür kadın. İçindeki ses susturulur, gücü törpülenir, kanatları kırılır.
*Ama kadın, kendine dayatılan sınırları reddettiğinde ve özünü hatırladığında, o duvarlar yıkılır. Çünkü bin kez ölen, bin birinci kez doğmayı öğrenmiştir
