Hasen-i Basrî “Keçiye yeten mümine de yeter. Bir avuç ot ve bir içim su” demiştir. Mümin ilerisi için azık biriktirir, münafık ise sadece yaşarken faydalanır. Çünkü mümin yoldadır ve varacağı yere henüz ulaşmamıştır. Varacağı yerde ihtiyaç duyacağı her şeyin olduğunu bilir. Münafın ise ne varacağı bir yer, ne de ulaşmak istediği bir amacı vardır.