Nietzsche ağladığında bizimde gözlerimiz dolmuştur. Ne demek istediğimi anlar mısınız bilmem ama söyleyeceklerim bundan ibarettir. Şöyle ki; Doktor Breuer' ın Beartha' ya olan saplantılı aşkını okuduğumda yıllar geçsede unutamadığım sevgilim geldi gözümün önüne. Bazı özellikleri Beartha' ya benzeyen Salome' yi reddemediğinde hep benzer kişileri sevdiğimi anladım. Nietzsche "benim baş ağrılarım doğum sancılarımdır" dediğinde, düşünmekten uyuyamadığım gecelerimi hatırladım. "Ümit en büyük kötülüktür çünkü işkenceyi uzatır" dediğinde, ümit etmeyi bıraktığımda hissettiğim hafiflemelerle kaplandı yüreğim. O kadar ben, o kadar yaşanmışlıklarımdı ki kitabı okumalara üzerine düşünmelere doyamadım. Kitapla kalın...