MetinDG
@MetinDG
Tek bir kişinin yaşadıklarından dolayı düşündüklerinin,
onları o özel ve 'öznel' biçimiyle yaşamamış okurlara ulaşabilir hale gelmesi için 'genel'leştirilmesi gerekliği yüzünden mi?
Bundan öte birşey olmalı; belki, onları yaşayan
ve düşünen (felsefe yapan) kişinin kendisi için ulaşılabilir hale gelmesi için, ilkin...
(Onlarla, onları yaşamamışken uğraşanların durumu da, yine, akademisyenlik koşulları içinde halledilebilecek bir mesele!)
Peki, kişi yaşadıklarının felsefeye elverişliliğini
nereden bilecek ki?...
Felsefi yaşantı nasıl birşeydir?
Kişi, kendisi için anlaşılmaz olan, ama derinden yaşadığı bir şeyi, ona karışarak anlaşılmaz kılan katışıklardan arındırıp, saf bir hale getirirken, onu, anlamına uygun düşen bir kavramlar bütününe de yerleştirebilirse, bir yaşantıyı felsefi olarak dilegetirmiş olur.
(O anlamı içine yerleştirdiği bütün, kavramlardan değil de imgelerden oluşuyorsa, dilegelen, şiir olarak dilegelmiş olur.)
Yaşantının kendisi ise, aslında,
muhtemelen her insanın şu ya da bu biçimde
yaşamak durumunda kaldığı, ama -çoğunlukla korkaklıktan- teğet ya da es geçtiği,
belki de çok sıradan bir yaşanış olabilir. Önemli olan, zamanında üzerine gidilerek düşünülmesi,
ve bir bütün içinde kavranmasıdır. (Bu, şiir için
belki daha da doğru ... )
Her yaşantı felsefeye dönüştürülebilir (-şiire de) ...
"Kavram" (da, "imge" de), eninde sonunda,
bir(er) kavramdır: Felsefe, kendi bilincini
(de, şiirin bilincini de) taşır felsefe, işte, bilinçtir (-şiirinki de) ...
Nietzsche'nin Zerdüşt'ün başına yazdığı söz, bütün felsefe metinleri için geçerlidir : "Herkes ve hiç kimse için"... Bu da şu demek : Anlayabilecek durumda olan herkes anlayabilir; ama, işte, hiç kimse o durumda değil...
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
10/10
2026 8. kitabı
10/10
2026 7. kitabı
Atsız'dan tarihî romana mükemmel bir örnek daha. Kitap üzerinde değerlendirme yapmaktan ziyade, Atsız'a sansür uygulayan kitap eleştirmenleri hakkında bir şeyler söylemek lazım. "Ölmeden önce okunması gereken xx kitap" başlıklı onlarca liste inceledim. Maalesef hiçbirinde Atsız'ı görmek mümkün değil. Atsız, o listeleri işgal eden çoğu yazardan 3-5 gömlek üstündür. Bu da eleştirmenlerin ayıbı olsun.
Rahmetli Uğur Mumcu'nun 1977, 1978 ve 1979 yıllarında kaleme aldığı yazılarından derlemeler. Üzerinden yaklaşık 50 yıl geçmesine rağmen güncel bir şey okuyormuşsunuz gibi... Namuslu ve cesur kalemin ülkemizdeki bayrak isimlerinden olan Mumcu, dönemin politik ve toplumsal olaylarının muhatabı olan siyasilere orantısız zeka uyguluyor. Öldürülen isimlerle alakalı peşpeşe yazıların geldiği kısım, insani duygularını kaybetmemiş olan herkesin içini paramparça eder sanıyorum. Hele Uğur Mumcu'nun da daha sonra o alçak cinayetlerden birine kurban gittiğini düşününce.. Dönemin siyasetçilerini tanımak için de güzel bir kitap. Ecevit'in, Demirel'in basiretsizliğini mesela. Türkeş'in içten pazarlıklılığını mesela.. Uğur Mumcu'nun ruhu şad olsun.
