Mevhibe Özocak
@Mevhibee
Ne söylemek istediğimi bulmak zorundayım. Fakat bunu, ilk cümleyi yazarken değil de söylemek istediğim her şeyi söyledikten sonra ve ne anlatmak istediğime dair oldukça iyi bir fıkrim olduğunda çok daha kolay yapabilirim. Eğer giriş cümlelerimi metnimin gövdesini bitirdikten sonra yazarsam tek doğru yolu bulma baskısını da azaltmış olurum.
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Metnin giriş kısımları istenmeyen imalar sorununu özellikle zor bir şekilde dayatırlar. Ben doktora öğrencisiyken, Everett Hughes bana giriş kısmını en son yazmamı söylemişti. "Girişler meseleyi tanıtmak içindir. Henüz yazmadığın bir şeyi nasıl tanıtabilirsin? Ne olduğunu bilmiyorsun bile. Önce yaz ki sonra onu tanıtabilesin'' .
Öğrenciler akademik dergilerde gördükleri biçim aşırılıklarının en kötülerini tekrarlarlar. Çalışmalarını geri kalan diğer aptalların bildiğinden ve söylediğinden farklı yapan şeyin bu aşırılıklar olduğunu öğrenirler. Okudukları makaleler gibi makaleler yazarlar. Yazdıklarını daha iyisi olmadığı için (ve akademik dergiler pahalıya mal olan tashih işlerine para ayıramadıkları için) bunları basmak zorunda kalan editörlerin dergilerine gönderirler. Böyle yaparak da bir sonraki kuşağa bu kötü alışkanlıkları sürdürmesi için ham madde sağlarlar.
Öğrenci itirafı
Anlamını hemen bilemediğim bir şey okuduğumda, her zaman yazara hak veririm. O kişinin zeki olduğunu ve onun fikirlerini anlamaktaki sorunurnun benim onun kadar zeki olmamamdan kaynaklandığını varsayarım. Kralın çıplak olduğunu veya yazarın ne söyleyeceği hakkında net bir fikri olmadığı için açık yazmadığını varsaymam.
Bir taslak sunuma değil keşfe dairdir