Fatma Karalı
@Meyrax
20 okur puanı
Ağustos 2015 tarihinde katıldı
Herhangi bir şeyi beğenmek, ondan beklentimizle alakalıdır ya benim de bu kitaptan beklentim farklı yöndeymiş sanırım. Beklentimi karşılamadığı için beğenmedim, yarıda bıraktım.
Kendi beklentimi söyleyeyim. Öncelikle biyografi olduğu için okumak istedim. Gerçek çünkü, yaşanmış. Başkalarının hayatlarını hele başarılı bulduğum insanların hayatlarını hep çok merak ederim. Bu sebeple kitabı okumaya başladım. Kendime çıkartacak dersler bulur ve beğendiğim birinin hayatıyla ilgili daha fazla detay öğrenirim, diye düşündüm. Ama okurken farkettim, kitap, Aamir Khan'ın sinema tarihine odaklanmış. Bu yüzden ilgimi çekmedi.
Kitabı hint sinemasıyla daha ilgili kişilere tavsiye ediyor ve yeni kitabıma geçiyorum.
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
Çok sürükleyici, elinizden bırakmak istemeyeceğiniz, hemen sonuna ulaşmak isteyeceğiniz bir uzun öykü.
Satranca özellikle ilgi duymayan hatta insan beynini boş yere yorduğunu düşünen biri olarak aslında belki de bu yüzden kitabı çok beğendim. Birbirine zıt iki anormal insanı aynı masada karşı karşıya getiren bir satranç tahtası üzerinden anlatılıyor hikaye. Bir tarafta gestaponun işkencesiyle (fiziksel değil ruhsal işkence) aklını kaçırmak üzere olan Dr. B, diğer tarafta hayatında sadece satranç oynayabilen satranç şampiyonu ve zengini köylü bir çocuk Czentovic. Tabi bir de bu kişilerin simgeledikleri var ki tamamen yoruma açık bir konu bu. Bence simgeselliği bir kenara bıraksak dahi salt anlattığı hikayeyle bile çok başarılı. Gözünüzde canlanıveriyor olaylar ve karakterler. Keyifli bir kısa okuma isteyenlere tavsiye ederim.
Kitabı çok severek ve eğlenerek okudum. Çok iyi hissettim kendimi okurken. Sebebini şöyle açıklayabilirim: Nice kişisel gelişim kitabının hissettiremediklerini yaşatıyor Küçük Prens. Hayatımızda çok karmaşık görünen şeylerin ne kadar da basite indirgenebileceğini görüyorsunuz. Aslında içinde yaşadığımız hayatı, yaşadığımız zorlukları, çektiğimiz sıkıntıları ve dertleri bizler üretiyoruz. Sonra da bunlar kaderin cilvesi veya zorunlulukmuş gibi benimseyerek ama mutsuz olarak yaşıyoruz. Hâlbuki çocukken işler hiç de böyle değil. Küçük Prens işte bunu gösteriyor. Büyüdüğümüzü, olgunlaştığımızı zannederken aslında saçmalıyor ve absürdleşiyoruz. Anı yaşamıyoruz. Ya geçmişe takılıyoruz ya da gelecek için kaygılanıyoruz. Şu anda ne yaptığımızı neden yaptığımızı nasıl hissettiğimizi unutuyoruz. Çocuk gibi yaşayamıyoruz. Yıllar bizi yaşlandıracak elbette ama ruhumuzu hep çocuk tutmalıyız bence. Küçük Prens gibi dünyamıza, yaşadıklarımıza uzaktan bakabilmeliyiz.
Son olarak şunu söylemek isterim. Bir şeyi basitçe anlatamıyorsan yeterince anlamamışsın derler. Küçük Prens de birçok kişinin karmaşık hale getirerek anlatmaya çalışacağı konuları çok basit bir dille anlatmış. Yazar bence insanoğlunu çok iyi anlamış.
