İrem
@Meyuszen
1906 yılında, babası öldükten kısa bir süre sonra yazdığı "Şairin Ölümü" şiirinde, Rilke ölümün yüzünü anlatmıştı: "Sanki havayla temas ettiğinde bozulan bir meyvenin / içi gibiydi, öylesine kırılgan ve ince”. Şimdi kendi ölümüne tanıklık etmek durumundaydı.
Rodin on sene önce söylediklerinin şairi hayatın en kutsal deneyimlerinden mahrum bırakmış olabilceğini fark edemezdi. Rilke, çalışmalı, her zaman çalışmalı yönlendirmesine harfiyen uymuş ve gelecekte bunun karşılığını alma beklentisiyle hayattan vazgeçmişti. Rilke, bu buyruğa Rodin'in kendisinin uymadığını gördüğünde ihanete uğramış gibi hissetti. Ne var ki şairin hatası, Rodin'in asla ona nasıl yaşaması gerektiğini söyleyemeyeceğini kavrayamamış olmasıydı. Bir ustanın yapabileceği en iyi şey, öğrencilerini yüreklendirmek ve onlanın çalışarak tatmin olmalarını ummaktı.
Rodin'in mantrası, çalışmalı, her zaman çalışmalı, Rilke'nin Worpswede'de, sanatın ve hayatın kaynaşmasına ilişkin öğrendiği her şeyle çelişiyordu. Ne var ki şair yıllar boyunca endişeyle izleyerek hiç gelmeyecek bir ilham perisini beklemişti. Rodin, onun harekete geçmesi icin bir örnek olmuştu. Artık calışmak, hiç beklemeden yaşamak anlamına geliyordu. Bunun da ötesinde Rilke su sonuca varmıştı:
"Çalışmak, hiç ölmeden yaşamaktır.”
Puan vermedi·224 syf.·
2025 25. kitabı
