Merve
@Meyv
901 okur puanı
Haziran 2021 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
İranlı yazar Atiye Attarzade’nin kaleminden Şifalı Bitkilerle Ölme Rehberi, zihnime usul usul sızan sarsıcı bir anlatı.
Kitap, beş yaşında geçirdiği bir kaza sonucu görme yetisini kaybeden 22 yaşındaki bir genç kızın zihninde geçiyor. Babasının da aileyi terk etmesiyle anne kızın kurduğu o kırılgan dünya, anlatının arka planını oluşturuyor. Her ne kadar olaylar ön plana çıkacakmış gibi görünse de metin bir olay anlatısı değil. Daha çok karakterin kendi içinde dolaştığı, geçmişle şimdi arasında gidip geldiği bir iç yolculuk. Zaten metnin en güçlü tarafı da bu iç monolog hali.
Yazar, gündelik hayatın o önemsiz sandığımız detaylarını ciddiye alan bir anlatı kurmuş. Bir bakış, bir an, bir düşünce kırıntısı… Hepsi büyüyüp başka bir şeye dönüşüyor sanki. Üstelik bunu yaparken zamanla da oynuyor. Öyle ki bazen “şu an neyin içindeyim?” diye durup düşündüğüm oldu. Gerçekle hayal arasındaki çizgi özellikle ince tutulmuş.
Dışarıdan bakınca sade ama içine girdikçe yoğunlaşan, derinlikli ilerleyen bir metin. Ben çok severek okudum.
Reklam
İsimler, tek bir hayatın aslında kaç farklı ihtimal taşıyabileceğini fısıldayan, zarif ama huzursuz edici bir metin. Florence Knapp, karakterini küçük bir kararın eşiğine yerleştirip oradan sonsuz bir kırılma yaratmayı başarmış.
Cora, ikinci çocuğunu dünyaya getirir ve bir isim seçmek üzere nüfus memurunun yolunu tutar. Dokuz yaşındaki kızı Maia’nın aklındaki isim “Bear”, Cora’nın içinden geçen “Julian” ve aile geleneğinin dayattığı “Gordon”… Aslında mesele yalnızca bir isim değil, bir kaderin hangi yöne savrulacağına karar vermek. Ve Cora’nın yaptığı her seçim, bambaşka bir hayatın kapısını aralar.
Romanın en çarpıcı yanı bu ihtimaller arasında gezinirken asla tökezlememesi. Her olasılık, diğerini silmek yerine çoğaltıyor, üst üste binen hayatlar, varoluşun ne kadar kırılgan olduğunu gösteriyor bizlere.
Ama metni asıl derinleştiren, bu alternatif hayatların gölgesine düşen ev içi şiddet. Baskıcı ve manipülatif bir kocanın varlığı, hangi yolu seçerseniz seçin peşinizi bırakmayan bir karanlık gibi. Sessizlikler, katlanmalar ve nihayetinde atılan ya da atılamayan adımlar, sarsıcı bir incelikle işlenmiş.
Benim için hem sürükleyici hem de zihinsel olarak kışkırtıcı bir okuma oldu. İlk roman için fazlasıyla iddialı, fazlasıyla iyi. Gönülden tavsiye.
Milarepa, Eric-Emmanuel Schmitt’in Görünmeyen Döngü serisinde Doğu mistisizmine açılan kapısı. Roman, Paris’te yaşayan sıradan bir adamın, rüyalarını anlamlandırma çabasıyla Tibetli bir bilge olan Milarepa’nın hikâyesine sürüklenmesini anlatıyor. Normalde hikâye ilerledikçe anlatıcının yalnızca bir keşişin geçmişine değil, kendi iç karanlığına da yaklaşması gerekirken okura geçen his maalesef bu yönde değil.
Yazarla arama mesafe koyan temel şey, bu kitabın da başrolü, tercih ettiği yalın anlatım. Bu tercihin metne derinlik kazandırması gerekirken, çoğu zaman metni yüzeyselleştiriyor. Özellikle Budist öğretiler gibi hissel yoğunluğu yüksek bir felsefenin sezdirilmek yerine doğrudan verilmesi okurla metin arasındaki o ince bağı zedeliyor, adeta kör göze parmak sokar gibi.
Budizme aşina olanlar için bazı kapılar aralanabilir. Fakat metnin didaktik tonu önceden hazırlanmış bir ders metni okunuyormuş hissi bıraktığı için bu da pek kolay olmuyor. Sonuç olarak bu metin, benim için fazlasıyla hayal kırıklığı.
