Milo
@Milo8
615 okur puanı
Kasım 2018 tarihinde katıldı
Gavur Mahallesi okuduğum en özel öykülerin olduğu eserlerden biriydi, Mıgırdiç Margosyan'ın doğduğu mahalle olan Diyarbakır'ın Hançepek mahallesine onun kalemiyle bakmak muazzam bir deneyimdi, şu çirkinliklerin tepemizde kara bulutlar gibi olağanlığının makbul görüldüğü günlerde bu öyküler içimi bir nebze bile olsa umutlandırdı.
Mıgırdiç Margosyan'ın edebi kaygılar duymadan oldukça yalın ve samimi bir üslupla masalsı bir anlatımla hem bizden hem bizden çok ötesinde bir anlatı yaratmış.
En çok Kure Mama, Güvercin, Bizler, Ekmek Ekmek Ekmek, Kıh Silva ve Haço öykülerini sevdim, okurken kah çocuk kah ihtiyar hissettim. Yazarın diğer eserlerini de kesinlikle okuyacağım.
Herkese şiddetle tavsiye ediyorum.
Reklam
Işıkları Ben Söndürürüm İran'ın Abadan şehrinde Ermeni toplumundan bir kadının gözünden ev, aile, eş ve annelik yaşantısından Ermeni toplumunun geleneklerine bakış açısına kadar birçok konuda değiniyor.
Sosyal konumu, insanın içine doğduğu çevrenin ve köklerin bir insanın özellikle bir kadının hayatı boyunca birey olmasına dair ne kadar etkin bir faktör olduğunu ortaya koyan bir eser.
Eseri feminist açıdan değerlendirirsek ben biraz daha fazlasını beklemiştim dürüst olmak gerekirse.
Okuduğum için memnun olduğum bir eser Işıkları Ben Söndürürüm, herkese tavsiye ederim.
"Tanrı'nın söktüğünü kadının dikmesi gerekiyordu."
Yıl 1838, Batı Hint Adaları'nda küçük bir köye gidiyoruz, köyde yetişen iki genç insan Rohini ve Vidia'nın evliliklerine dönemin kültürüyle yaşayışlarını görüyoruz.
O yıl kölelik kaldırılınca Hindistan tepeden tırnağa bir değişime ve sarsıntıya uğruyor çünkü siyahi kölelerin yerini Hintliler alıyor, bu iki ezilmiş halkın beyaz adamın yarattığı cehennemde hayatta kalma savaşları verişini, hurafe inançları gereğince birbirlerine karşı duydukları nefreti, toplumun gözleri önündeki ahlak ve değerler karşısındaki zayıflıklarını okumak çok kırıcıydı.
Yazarın kendisi de Guyana doğumlu, İngilizlerin sömürgesi haline gelen halkların çaresizliğine bizzati şahit, çok yalın bir üslupla halkların çaresizliğini anlatmış, bu eserin bu zamana kadar çok az okunmuş olmasına şaşırdım çünkü çok güçlü bir metin bence, basımı maalesef yok ama eminim kitapçılarda karşınıza çıkabilir.
Puan vermedi
"Yeryüzüne gelmemiz için iki kişi gerekiyor, ölmek içinse bir kişi yeter. Dünya böylece varacak sonuna."
Okurken çok zorlandığım bir eserdi Döşeğimde Ölürken.
Bundren ailesinin annesi Addie'nin trajik vefatından sonra vasiyeti olduğu üzere son arzusunu yerine getirmek için doğduğu memleketine yolculuğun hikayesi.
Eserde on beş farklı anlatıcının zihnine ve bu olay bağlamındaki düşüncelerini okuyoruz, Faulkner eserinde toplum karşısında birey olmadan önce toplum normlarının sınırları içerisinde sıkışan aile yaşantısının iç yüzünü anlatıyor, anneye düşen kader ve babaya düşen kaderin zıtlığı, çocukların gözünden hayata farklı bakış açısı ve ahlak değer yargılarının esnekliği.
Okurken keyif aldım ama konuyu ve anlatımı ağır bulduğum için hem yavaş okudum hem de yer yer koptum, eseri doğru zaman geldiğinde tekrar okumayı düşünüyorum.
"Ben kendimi aşkın içinde kaybedemezdim. Ben kendimi hayatın içinde kaybederdim. Aşık "gibi" bir şey olurdum, (bir şey işte... aşığa benzeyen, aslında değil). Ama sefaletim "gibi" değildi, gerçekti."
Şebnem, Afrodit'in dalgalardan doğuşu gibi bir felaketten yıkımla doğmuş bu hayata, her şeyin başladığı noktaya geri dönmek istese bile çoktan o noktayı aşmış bir kadın, onun için artık bundan ötesi yok, yıkımın sonuna kadar gitmeli.
Kapak Kızı'nda Şebnem'in bakışıyla karşılaşan insanlardan Yeşil Peri Gecesi'ni görüyoruz, Şebnem çocukluğundan başlayıp tek tek döküyor felaketini ortaya, annesinde teselli bulmak isterken annesinden kopuyor, babasının hazin kazadan sonra hayata tutunması için çabalıyor, Osman'ın bir şeylerin farkına varabilmesi için çırpınıyor...
Bu toplumun neden bu kadar süründüğüne dair kırılgan bir isyanın kitabı Yeşil Peri Gecesi.
Reklam