Hülya Yücel Ergün
@Mimhece
Ses Söz Arpacık
Reklam
“1830 yılının yazında Victor Hugo imkansız bir teslim tarihiyle karşı kaşıyaydı. On iki aydan önce yayımcısına yeni bir kitap sözü vermişti. Ama yazmak yerine yılı diğer projelerin peşinden koşarak, misafir ağırlayarak ve işini erteleyerek geçirmişti. Bu durumdan sıkılan yayımcısı altı aydan daha kısa bir teslimat tarihi belirledi. Kitabın Şubat 1831’de bitmiş olması gerekiyordu.
Hugo erteleme alışkanlığını yenmek için tuhaf bir plan kurdu. Bütün giysilerini topladı ve bir yardımcısından onları büyük bir sandığa kilitlemesini istedi. Geniş bir şaldan başka giyecek hiçbir şeyi kalmamıştı. Dışarı çıkmak için uygun kıyafeti olmadığından çalışma odasından çıkamadı ve 1830 yılının sonbahar ve kışında çılgınlar gibi yazdı. Notre Dame’ın Kamburu 14 Ocak 1831’de, planlanandan iki hafta erken yayımlandı.”
Anlattığı konu mu ilginçti, yazarın konuyu işleyişi mi bilmiyorum. Konu derken, sıradan bir hayat tabi ki. Yazar biri, hiçbiri ve binlercesi olmayı, başkalarının gözündeki Moscarda'yı kendi gözünde algılayışını, algılayamayışını bu biçimde anlatmış ki, insan okurken, 'başka biçimde anlatılamazdı zaten' diyor kitabı bitirirken.
Anlatma biçimi açısından dikkate değer bir kitap. Sorguladığı gerçeklik ise insanın bildim dediği şeylerin üzerine soru işaretleri bırakıp geçiyor.
İyi okumalar.
