Minikatun
@Minikatun
Beni tanımlamak bana sınırlar çizmektir. (Erasmus)
Öğretmen
Lisans
Kafamın içi
1998
115 okur puanı
Ocak 2019 tarihinde katıldı
Şifa niyetine okuyun
Gecenin bir yarısı kitabı elimden bırakamayıp bitirdim. Öyle tatlı ve huzurlu bir anlatımı var ki her sayfası ayrı bir güzellik barındırıyordu. Okudukça “Şu dünyada iyiler de varmış demek ki, insanlık daha ölmemiş” dedim. Bana bir umut oldu. Hatta kitabı okurkenki halimi gören annem “Bu kitap sana terapi oldu.” Dedi. Sonunda gözyaşlarımı tutamadım…
Eğer ki insanlıktan ümidinizi kestiğiniz bir dönemdeyseniz bu kitabı şifa niyetine okuyun, okutun. :,)
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Böyle insanın içine işleyen kitapları okuyunca, ne hissettiğimi kelimelere dökersem kitabı indirgemiş olurum endişesini yaşıyorum. Sizin de okuyup aynı duyguları yaşamanız gerekiyor. Okuyun ki Dalyar'ın yüreğindeki ateşiyle söylediği yanık türküleri duyun, Cemile'nin görenleri hayran bırakan güzelliğini görün ve tüm olaylara şahit olup da elinden bir şey gelmeyen Kiçine-bala'yı hissedin.
Böcek olsam da beni sever miydin?
İnsanlar, farklıları tehdit olarak algılar ve dışlamaya meyillidir. Bu dışlama olayı ilk ailede
başlar genelde. Gregor, babasının ona değersiz bir varlıkmış gibi davranmasına alışmış biri. Yazarın bu durumu böcekle sembolleştirmesi çok manidar aslında. Aileleri tarafından sürekli dışlanıp, küçümsenen ve hatta ailesine yükten başka bir işe yaramadığına inandırılmış o kadar çok kişi var ki... İnsan kendini gerçekten böcek gibi hissedip özünü pekala unutabilir bu durumda. İçsel bir ölüşün serüveni...
Kalemini fırça, kelimeleri boya olarak kullanan yazar1000Kitap
Puan vermedi·168 syf.··
Beğendi
·2024 2. kitabı
·4 günde okudu
·Okunma: 06 Haziran 2024 15:59
Kitapta genç bir sanatçının resim yapmak için kendini dağlara vurduğu sırada, tanıştığı gizemli Nami'yi çizmek istemesini anlatıyor. Yazar o kadar güzel ve canlı betimlemeler kullanmış ki bir ressamın gözüyle dünyaya bakıyorsunuz adeta. Manzaraların hakkını vererek bir bir sunuyor okuyucuya. Gördüğü renklerin tonunu bile gözünüzde canlandıracak kadar güçlü bir dile hakim Natsume Soseki.
Nami'ye gelecek olursak, güzelliğine ve ilginçliğine içten içe hayranlık duysam da gerçek hayatta insanın içine buz kütlesi koyacak kadar hissiz bir kadın. Kim bilir bu hissizliğe gelene kadar neler neler yaşadı diye de düşünmedim değil...
Kitap karakterlerinin ve mekanların sadeliği de hoşuma gitti doğrusu. İki üç mekandan ve kahramandan oluşsa da insanı kendine çeken mistik bir havası var.
Okumaya susadığım anda bir çırpıda bitirdim kitabı. Oscar Wilde'ın insana en derin duyguları yaşatmasına hayranım. Okurken hem kızdım hem kırıldım hem de pişman oldum. Yazılanları bu kadar hissetmek de sağlığa zararlı olsa gerek :,)
