Ağzımı açtım , bir şey söylemeye hazırlandım,neredeyse söylüyordum: nerdeyse. Söyleseydim,yaşamımın geri kalanı bambaşka olurdu. Ama söylemedim. Yalnızca bakmayı sürdürdüm. Donmuştum.
Bütün geç kalınmış sanılan zamanlar iyi bir gayretle kâr hanelerinin,kazanç sayfalarının açılmaya başlayacağı zamanlara tebdil edilebilir. Çünkü insan devam ediyor.