Mine Atmaca
@Minmi
25 okur puanı
Eylül 2019 tarihinde katıldı
EdebiyatEdebiyat
Yazar son sayfalar da duyguları öyle geçirdi ki içime gözyaşlarım aktı gitti Homonglos'un o derin yanlızlığı kederi ıstırabı işledi sadece birkaç sayfa da bu güzel tamlamalarla..
Sara güzelliğine önem veren klasik şımarık bir genç kız ve insanların hayatına öyle müdavil oluyor ki dayı kızının nişanlısına kadar bir şekilde insanların hayatı onun elinde küçük bir oyuncak işte bu kızımızın karşısına bir kadın düşmanı çıkar ona da ders vermek ister Sara fakat karşımızdaki insanın neler yaşadığını neler hissettiğini bilemeyiz bazen kocaman bir ön yargı ile bakarız onlara Homongolos hiç gerçek anlam da sevilmemiş bunu tatmamış hayata kendini güçlü olmaya adamış biri ve ilk kez sevmeyi aşkı bu şımarık genç kızın oyunu ile tattı ama Sara asla bu zaferini, aslında oyunun işe yaradığını, bir hayata ne kadar çok dokunduğunu bilemeyecek öylesine devam edecek hayatına işte insanların hayatına müdavil olup onun yaşadığı düzenden çıkarıp başka bir dünya karşısında başka hisler karşısında tökezletmemeli size küçük görünen bu durum başkalarının derin yarası olabilir.. Eskisi gibi olmayacağını anlayınca can dostuna göçüp giden kimsenin gerçek duygularını bilmediği Homongolos'a..
Puan vermedi
Kolay kolay bunu demem bir kitap için ama gerçekten kötü aslında sayfam da böyle bir kitap olacağı için üzgünüm o yüzden bu incelemeyi silmeyi düşünüyorum bir süre sonra size tavsiye olsun pek okumayı düşünmeyin ayrıca işin daha kötü yanı benim bunu sırf Nilgün için ve yazarın anlatımı için 100 sayfa okumuş olmam şöyle kalan sayfalara bir baktım da içime fenalıklar geldi desem yeridir sinan denen herifi verseler elime boğarım ve hiç acımam eski dönem romanlarında da çok rastlarız böyle basiretsiz kendini bir halt sanan saçma sapan triplere giren bir bok olmayan erkeklik gururu denen şeye sahip olanlara ve ben onlara da tahammül edemem böyle toksiklikten öte ilişkileri o kadar öldürücü bir şey haline gelmiş ki tahammül edemedim ah Nilgün ah saf misin sen yani hele ki sonu o kadar ağrıma gitti ki ben tabi ki ilk sonu tercih ederim ama yazarın sırf genç kızlara örnek vermek için mi yazdı bunu ne yaptı bilmiyorum da yok yani çok rahatsız etti beni hele adının aşk olması ne aşkı be
Ağlayacağımı düşünmemiştim ama satırlarda ki hüzün o yalnızlık içlerinde geçenlerin çığlığı öyle içime işledi ki hemen dökülüverdi gözyaşlarım şimdi hiç analiz yapamıcam sadece duygularımı yazmak istiyorum neden böyle oldu ki ne olurdu sanki kavuşsalardı moralim bozuldu birbirleri ile konuşmadan ruhları ne güzel anlaştı halbuki keşke Raif efendi daha erken çağırsaydı belki bu sayede onu yine görmüş olacaktı bir fotoğrafları olacaktı ve kızları Raif Efendi'nin yanında kalacaktı böylelikle en azından kızı yanında olur hayatına onunla devam edebilirdi fakat aradan on yıl geçtikten sonra öğrenmek zaten bitmiş tükenmiş hayatı daha perişan etmekten başka neye yarar ki.. Ve Raif Efendi bunları yaşarken etrafındaki insanların hiçbir şey bilmemesi o aşktan geriye hiçbir şeyden haberi olmayan küçük bir kız çocuğu kaldı geriye hüzünlendim iyice buruk bir tad bıraktı içimde bu kitap Çalıkuşu da böyle olmuştu Feride'nin yaşadıklarından böyle hissetmiştim ama belki geç de olsa mutlu olmuştur diye onu daha kolay benimsemiştim öyle ve bu kitapta da sadece üstün körü adı geçtiği halde sevmediğim tipler oldu insanın içinde ne yangınlar koptuğunu bilmeden karşısındaki insana üstünlük taslamaya ondan yararlanmaya çalışan ezik ruhlu tipler hep varlar! Neyse Maria Puder seni anmadan olmaz ben seni sevdim çok..
Kitabı okuyalı iki haftayı geçmiş olmasına rağmen incelemesini şimdi yapma fırsatım oldu. Bazı kitaplar vardır insanın kalbine dokunur bu da onlardan biri oldu benim için kendimi bana iyi hissettirdi. Kalemi zaten oldukça akıcı ve sürükleyiciydi ve konusu fazlasıyla değerli, güzel, sıradışı. Keyifli bir kitap olarak aklımda kalacak.
Ve bitti..
Her kitap, bir insanın hayatına misafir olmak gibidir demişler ya bu sefer de Lamia ve Kenan'a misafir oldum onların hafif esintili yaz aşkı ile başlayan hislerini, acılarını, yalnızlıklarını ve Bozcaada'yı oradaki Kerem'i, Şem'i Dede'yi sanki yakınımdalar gibi hissettim..
Ah Kenan aklın başına daha önce gelseydi dudaktan kalbe inmeyecek diye diye buruk hazin bir aşk olarak kaldı Kenan'ın bu halleri sonunun böyle olacağını hissettiriyordu, Lamiaya gelince keşke Kenan'ı, önce kafasında yazdığı aşk hikayesinin kahramanını sonra aşık olduğu o adamı görünce ne hissettiğini okuyabilseydik.
Ah Lamia ah kınalı yapıncak böyle bir dönem de tek başına bir kadın olarak karnında bebeğin ile az çekmedi. Onu son kez görmemiş olsaydı ona olan tüm hislerini onun tabiri ile "hastalığının" geçtiğini daha geç fark edecekti belki de Vedat'a ve kendine yeni bir şans vermeyecekti. Bu arada Dudaktan Kalbe'yi Çalıkuşu'na da benzettim fakat sonu da benzesin isterdim keşke Feride de Kamuran'a geri dönmek yerine çektiği o kadar zorluktan sonra artık rahata kavuşan bir öğretmen olabilseydi...
