Mirhan Çınar
@Mirhann_
Özel Eğitim Öğretmenliği
Gazi Üniversitesi
Diyarbakır
6159 okur puanı
Şubat 2020 tarihinde katıldı
Bilmiyor muyuz ki çocuk gibi nâtamam insanların değil, büyümüş, yetişmiş, terbiye görmüş insanların dünyası bile henüz bir Cennet olmaktan çok uzaktır. Terbiyeci Fikret söylemiyor mu:
İnsan melek olsaydı, cihan cennet olurdu!
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Terbiye tek adam işi değildir: Ana, baba, kardeş, ak raba, öğretmen, arkadaşlar, sokaklar, yoldan gelip geçenler, sinemalar, kitaplar, binalar, duvarlar, velhasıl çocuğu ceviren bütün eşya, bütün insanlar ve bütün hadiseler terbiyevi birer tesire sahiptirler. Çocuk doğduğu andan itibaren, bu tesirlerin hepsi, ideal bir ahenk içinde, serbest bir disiplini kolaylaştıran ahlâk ve kafa şuurunu verebilirlerse otorite disiplinine lüzum kalmaz. Fakat bu, nazarî ve ideal bir terbiye nizamıdır ki dünyanın hiçbir medenî memleketinde kemalini bulmamıştır.
Öğretmenin vazifesi yalnız öğretmek değil, aynı zamanda insan yetiştirmek olduğuna göre, sun'î bir intizam manzarası onu tatmin etmemelidir. Eğer elde ettiği disiplin, ceza korkusundan doğuyorsa, eğer çocukta hareketinin neticeleri üstünde hicbir idrak uyandırmamışsa, manzarası, hatta semereleri ne kadar güzel olursa olsun. tereddüde lüzum yok: Bu, kötü bir disiplindir. Yok, eğer bu disiplin öğretmenle talebe arasında karşılıklı bir sevgiden ve saygıdan doğuyorsa, eğer çocukların üstünde ağır bir yük olacağı yerde onlara mes'ud ve güzel bir itiyad vermişse, eğer onlarda şuurlu bir intizam aşkı uyandırmışsa, gene tereddüde lüzum yok: Bu, iyi bir disiplindir.
Spencer'in sözü meşhurdur: "Ahlâk terbiyesinin hedefi, başkaları tarafından değil, kendi kendisi tarafından idare edilmeye muktedir insan yetiştirmektir." Böyle düşünenlere göre çocuğa en uygun gelen disiplin, ona kendi kendisini idare etmeği öğreten disiplindir. Yani, kafa cihetinden, çalışmayı sevdiren, düşünmeği öğreten, serbest, şahsî ve ihtiyarî cehde teşvik eden disiplin; ahlâk cihetinden, çocuğu mükâfat ümidi ve mücazat korkusuyla değil, kendi kendine yaptığı tecrübelerle iyiyi kötüden ayırdederek hareketlerinin neticelerini hesaplamağa sevkeden disiplin.