Bir kez kendini bulmuş olan kişinin bu yeryüzünde yitirecek hiç bir şeyi yoktur artık. Ve bir kez kendi içindeki insanı anlamış olan kişi, bütün insanları anlayabilir.
Niçin hayatta önüme çıkan her yeni yola adım atmaktan bu kadar çekiniyor, her yaklaşan insanı, bana fenalık etmeye geliyormuş gibi, endişe ile karşılıyordum?
Beni özlemeyecek, hatta umrunda bile olamayacağım kişileri hasta olurcasına özlemek gibi bataklık bir huyum var benim. Ne kadar kurtulmayı istesem de; kurtulmak için adım atmayı bırak düşünmüyorum bile. Yorgunluğum, uykusuzluğum, düşüncelerim ile baş başa özlüyorum. Özlemek ölümden ağır derlerdi de inanmazdım. Zaten ne geldiyse başıma inanmayışım ve benim başıma gelmez böyle şeyler deyip kendimi şişirmekten oldu. BÜYÜK LOKMA YİYİN BÜYÜK KONUŞMAYIN. BÜYÜK LOKMA BOĞAZINIZA TAKILIR, AMA BÜYÜK LAF BÜTÜN BİR ÖMRÜNÜZÜ İŞGAL EDER. İŞGAL EDİLEN TOPRAĞIN ÖZGÜRLÜĞÜ DE KOLAY DEĞİLDİR.