☞Mehdi Quliyev☜
@Mixaylo313
İyyəkə nəabudu və iyyəkə nəstəin. (Yalnız Sənə ibadət edirik və yalnız Səndən kömək diləyirik)
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
Həyat bəzən bizi sərt bir külək kimi silkələyir. Gözlərimizi açmağa cəsarət etmədiyimiz fırtınalarla üz-üzə qoyur. Ən güvəndiklərimiz tərəfindən sarsılaraq, içimizdəki köhnə dünyanı dağılmağa məcbur edir. Hər dəfə birinin gedişi ilə sevginin nə olduğunu unutmağa başlayırıq. Sevmək, sevilmək nağıllarda qalmış kimi görünür, sanki bir vaxtlar bizim də inandığımız bir uşaq yuxusudur. Mən də belə düşünürdüm.
Ona qədər…
Həyatın qəddar oyunlarından yorulmuşdum. Hər kəsin keçici olduğuna inanırdım. Hər şeyin bir vaxtı var və hər şey bir gün bitəcək deyə düşünürdüm. Artıq heç kimə güvənməmək, heç kimi ürəkdən sevməmək özümü qorumağın yeganə yolu kimi görünürdü. Qəlbimin divarları möhkəmlənmişdi, elə bil daha heç nə o divarları yıxacaq qədər güclü deyildi.
Və sonra o gəldi.
Gözləmədiyim anda, təsəvvür belə etmədiyim bir anın içində. Mənim çoxdan itirdiyim və tapılmasına ümid etmədiyim inamı özü ilə gətirdi. Heç nə etmədən, sadəcə varlığı ilə buzlaqlara toxunan bir günəş kimi məni əritdi. Sözləri ilə deyil, baxışları ilə inandırdı ki, bəzən bir insan baş verən bütün haqsızlıqlara rəğmən, yenidən güvənməyə dəyər. Mənə unudulmuş hissləri xatırlatdı. Sevmək və sevilmək nədir, necə bir şeydir – bunu mənə elə göstərdi ki, hər şeydən vaz keçmək istədiyim günlərimi bağışlaya bilmədim. Heç kimlə yaşamadığım qədər gözəl anları onunla yaşadım. Gecələri yatmazdan əvvəl bir xatirəyə sarılaraq yuxuya getmək necə gözəldir, onu anladım. Heç bir gedişin ağrısından qorxmadan, sadəcə var olmanın necə dəyərli olduğunu onunla bildim.
Bütün divarları uçurub keçdi. Qorxularımı, inamsızlığımı bir qırağa atdı. Məni təkcə sevgi ilə deyil, inamla da tanış etdi.
Bəzən həyat bizə elə sürprizlər edir ki, keçmişdəki hər şeyi sual altına alırıq. “Mən bu qədər pessimist idim? Mən bu qədər inanmaqdan
"Biri məni anlasın, biri məni hiss etsin..."
İnsanlar çox vaxt anlaşılmaq istəyir. Bütün səylərimizin, sözlərimizin, hətta susqunluqlarımızın kimsə tərəfindən görülüb dərk olunmasını arzulayırıq. Bu istək o qədər dərindir ki, bizi daim başqalarına yönəldir. Dostluqlarda, sevgidə, ailədə, iş mühitində anlaşılmaq üçün çırpınırıq. Bir baxıma, hər birimiz içimizdə daşıdığımız pıçıltıları kimsə ucadan səsləndirsin deyə birini gözləyirik. Amma işin gülməli tərəfi odur ki, çox vaxt özümüz belə özümüzü anlamırıq. Necə düşünürük, niyə belə davranırıq, nədən qorxuruq, nəyə həqiqətən ehtiyacımız var? Bu sualların qarşısında çaşıb qalırıq.
Özünü anlamayan insan, başqası tərəfindən anlaşılmağa möhtac olur. Məncə, bu bir növ şüuraltı çarəsizlikdir yəni, mən özümü anlamıram, bəlkə, bir başqası məni anlaya bilər. Lakin insan həqiqətən özünü dərk etməyə başlayanda, başqası tərəfindən başa düşülmək ehtiyacı da solğunlaşır. Çünki o zaman axtarış istiqamətini dəyişir. Artıq özünün varlığını sübut etmək üçün başqasının gözlərinə möhtac olmursan. Əksinə, insan özü ilə barışdıqca və özünü tanıdıqca, başqalarının onu tam başa düşməsinin qeyri-mümkün olduğunu da qəbul edir. Çünki insan elə bir məxluqdur ki, daim dəyişir, böyüyür, çevrilir. Və bu dəyişimin hər bir detalı, yalnızca onun özünə aiddir.
Özünü dərk edən insan, təkliyindən qorxmaz. Başa düşülmək üçün deyil, anlamaq üçün yaşayar. Başqalarının təsdiqinə ehtiyac duymaz. İnsanın əsl azadlığı da məhz buradadır: özünü başa düşmək və başa düşülməyə möhtac qalmamaq.
Heykəllər, abidələr, xatirə lövhələri, küçə adları - bir sözlə keçmişə işıq salmağa imkan verən nə varsa, hamsı sistemli şəkildə dəyişdirilmişdi.
"İndi bütün o fikirlər necə da gülməli gəlir mənə, məhəbbət-filan, sənsiz yaşaya bilmirəm, getmə gözümdən, gedərəm özümdən. Nə sevgi, nə filan, əşi?! İstək var, ehtiras var, arzu-kamına çatmaq intizarı var, bir də istədiyinə nail olandan sonra doyğunluq, bezginlik, biganəlik var, vəssalam. Qalan hamısı sözdür, havayı söhbətlərdir".