“Herhalde doğmadan önce çok kötülük ettik, ya da öldükten sonra çok büyük bir mutluluk tadacağız ki ,Tanrı bu yaşamın kefaretinin tüm işkencelerle,tüm acılarla ödenmesine izin verebiliyor.”
‘Hep acı çekiyorum’
Marguerite
Topluca uyum sağlamak suretiyle varlığımızı sürdürürüz. Ancak bireysel olarak kendimizi kabul ettirmek suretiyle “yaşarız”. Kendimize inanmadıkça, bireyselliğimizi vurgulamaya güzümüz yetmedikçe, grubun ardı sıra sürükleniriz.
Ayrıca,çok fazla konuşuyoruz .Sessizlik bizi ürkütüyor.Sessizliği denetleyemiyoruz .Oysa sessizlikte,sezinlediğimiz ama tanımadığımız dürtülerin,özgürlüğün ve gelişigüzelliğin son noktası saklıdır.