Ömer Karahasanoğlu
@Moony
Yıldız Teknik Üniversitesi
Öğrenci
Lisans
İstanbul - Ankara
34 okur puanı
Aralık 2017 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Kitabın ana fikriyle ilgili yorum yapmak istemiyorum ama kitaptaki karakterlere dair şahsi bir yorum yapma isteği var içimde. Kitaba ilk bakışta belki çoğu insan ana karakterleri Toohey ile Roark olarak görüyordur. Ancak ben bu ikisinin de ana karakter olduğunu düşünmüyorum, çünkü ikisi de insan değil. Ayn Rand'ın da bunları insan olarak yazmadığını düşünüyorum, yazdıysa da yanlış yapmış bence. Roark ve Toohey ikisi de bir fikir, fazla soyutlar ve Ayn Rand'ın felsefesinin siyahı ve beyazılar. Ama hayat grinin tonlarına ayrıldığı için bu kitabın iki ana karakteri var bence birincisi Peter Keating, ikincisi Gail Wynand. Ikisi de insan, ikisi de Ayn Rand'ın fikirlerinin gerçekten var olabilecek somut halleri, Ayn Rand'ın felsefesindeki siyaha ve beyaza en yakın gri tonları. Elbette Keating kimliksiz belki de onu siyaha yakın bir gri tonu olarak nitelemeyi abartı olarak görüyor olabilirsiniz ama Ayn Rand'ın felsefesindeki siyahın da kimliksiz olduğunu da unutmamak gerekiyor. Henry Cameron'ı fazla tanıyamadığımız için yorum yapamadığımdan ben bu kitaptaki favori karakterimi Gail Wynand olarak ilan ediyorum, gerçek bir karakter olduğu için.
Uzunca süredir bașta ülkemiz olmak üzere birçok yerde inatla övülen "sosyal devlet" dediğimiz șeye karșı eleștirileri içeren güzel bir kitap. Çok değerli isimlerin yazılarından faydalanılmıș kitapta. Sosyal devletin kökeniyle ve yıkım yarattığı yerlerle ilgili dikkat çekici tespitlerde bulunulmuș. Ancak kitap her ne kadar iyi bir konuya değinse ve dolu bilgiler içerse de șahsen okuması sıkıcı. Sürekli benzer örnekler üzerinde duruluyor ve bazı konuları kitabın farklı kısımlarında yersizce tekrar ediyor, bu da kitabın okunmasını zorlaștırıyor.
Öncelikle kitap 1927-1928li yıllara kadar gidiyor, sonrası yok. Kitabı diğer biyografilerden ayıran șey liberal bir dille yazılması diyebiliriz, ve en önemlisi bir kadının yazması ve yazarken kaynağını öncelikle Atatürk'ün hayatındaki kadınlardan alması.
Șahsi fikrim upuzun kaynakçası sağolsun kitap tam olarak arșivlik bir kitap, geniș hacimli ve populist amaçlar gütmüyor. Ne muhafazakar ne de Kemalist bir dile sahip. Bu tip özellikleri kitabın en iyi özellikleri.
Kitaptan 1 puan kırmamın 2 sebebi var. Birincisi Atatürk'ü tabulaștırmamak için liberal bir dil kullanılması hoș olsa da birkaç yerde ișin aslına dair yorumlarda bulunulması sağlıklı olurdu.(Mustafa Suphi olayı gibi olaylarda) Ikinci sebep ise; tarihçiler camiasında yalancılığı/iftiracılığı tescillenmiș olan Rıza Nur'un "Hayat ve Hatıratım" kitabının ve Derin Tarih dergisinin bazı yerlerde kaynak olarak kullanılması. Zaten bu yerlerden alınan alıntılar saçmalıklarıyla kitapta dikkat çekiyor genelde, dikkatli okuyucular farkedecektir.
Ipek Çalıșlar'a bu güzel kitabı için teșekkür ediyor ve okuyuculara Yılmaz Özdil gibi populist tüccarlar yerine Ipek Hanım gibi yazarları okumasını öneriyorum.
Mustafa Kemal Atatürk Mücadelesi ve Özel Hayatıİpek Çalışlar · Yapı Kredi Yayınları · 2018417 okunma
KITAP HAKKINDA: Kitap güzel lakin ama 21.yy'da faydacı/bireyci görüșe asgari düzeyde hakim birine fazla bir șey katacak bir kitap değil, ama okunmasında fayda var. Düșük puan verme sebebim çevirinin rezaleti. Kitap manifesto niteliğinde denebilir sanırım 100 sayfacık bir kitap ve faydacı/bireyci düșüncenin temellerine ve felsefi tutarlılıklarına değiniyor. J.S.Mill çağına göre oldukça zeki ve öngörülü bir insan, düșüncelerinin felsefi temelini bize sunuyor ve kendisine yöneltilebilecek eleștirilere ustalıkla cevap veriyor. Özellikle ahlak felsefesi konusunda kendisine yöneltilen eleștirileri güzel tokatlamıș.
ÇEVIRI HAKKINDA: șunu söyliyeyim bașka çevirisi var mı bilmiyorum ama hayatımda okuduğum en rezil çevirilerden biriydi bu. Önsözde J.S.Mill'in dilinin zor olduğundan dolayı çevirmekte zorlanıldığı söylenmiș ama bana göre asla bu kadar kötü olamazdı. Felsefi bir kitap olduğu için okuması zaten zor, çevirinin kötü cümleleri okumayı daha da zorlaștırdı.
Inceleme sayılır mı bilmiyorum ama bunu Neil Gaiman'dan yapacağım:
Bradbury "Itfaiyeci" adında bir öykü yazdı. Öykünün daha uzun olmasını istemiști. Yarattığı dünya daha fazlasını istiyordu. UCLA'in Powell Kütüphanesine gitti. Saatliğine, yanındaki kutuya madeni para atarak kiralayabildiğiniz daktilolar vardı kütüphanenin bodrumunda. Ray Bradbury parasını kutuya attı ve hikayesini yazdı... Ve hikayesi tamamlandı. Los Angeles itfaiye birimine telefon edip kağıdın yanıp tutușma dercesini sordu. Biri ona "Fahrenheit 451" dedi. Bașlığını bulmuștu, doğru olup olmaması önemli değildi.
