Hilal Karalar
@Moony29
Ben ki henüz yaşadığım dünyaya bile alışamamışım, bir başka dünya neyime yarardı benim?
Sayfa 69
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
Ben ölmeyi, beden hücrelerimin çürümesini öyle çok düşündüm ki, korkmaz oldum ölümden; hayır, aksine, yok olmayı gerçekten ister oldum. Yalnız bir şey ürkütüyordu beni: Beden zerrelerimin o aşağılıkların zerrelerine karışabileceği düşüncesi. Bunu düşünmeye tahammül edemiyor, öldüm mü upuzun parmaklarım olsun istiyordum: O uzun, hassas parmaklarla kendi zerrelerimi bir bir toplar, avuçlarımda saklar, kendi malım olan zerrelerimin, o aşağılık adamların bedenlerine geçmesini böylece önlerdim.
Sayfa 68
Düşündüm: "Gökte herkesin bir yıldızı olduğu doğruysa, benimki çok uzakta, karanlık ve pek önemsiz bir şey olmalıdır. Belki de benim hiç yıldızım yok!"
Sayfa 64
Puan vermedi·48 syf.·
2020 17. kitabı
Zengin, fakir, genç, yaşlı, mutlu ya da mutsuz... Bu birbirine zıt örnekler çoğaltılabilir. Ancak tüm bu zıtlıkların buluştuğu ortak bir nokta vardır. Ölüm. Hiçbir canlının elinden kurtulamayacağı tek ortak noktalarıdır belki. Ölümü düşünmek istemez insanoğlu. Olabildiğince kaçar bu düşünceden. Kendisinden kaçamayacak ne de olsa; "en azından düşüncesinden kaçayım" düşüncesiyle. Halbuki ölümü düşünmek öyle sanıldığı kadar korkunç değildir. Ölümün olduğu bilmek bu cehennemvari dünyadan kurtuluşun anahtarıdır bana kalırsa. Tabi bundan daha az karamsar sebepler bulmakta size kalmış sevgili okurlar.
Emile Zola, bu kısacık öykü kitabında ölümün, toplumun her kesimini acımasızca bulup götüreceğini anlatır. Bunu yaparken de en gerçekçi dilini kullanmaktan çekinmez. En zenginden en fakire kadar kimsenin ölüm karşısında onu beklemekten başka yapacak bir şeyi yoktur. Ve geriye kalanlarınsa ölümü ya da ölüyü düşünmekten çok daha önemli işleri vardır her zaman.
Ölümün genelde kitaplarda hatta gerçek hayatta bile genelde romantik yanına değinir insanlar hep. Zola ise herkesin düşündüğü ama kimsenin dile getirme cesareti bulamadığı taraflarına değinmiş öykülerinde. Sadece bu gerçekçilik bile beni etkilemeye yetti zaten. Her şeyin romantizmini yapan insanlardan fazlasıyla sıkıldım zira.
Para ölümü zehirlerse, ölümden bir tek öfke çıkar. Tabutların üzerinde insanlar dövüşür.
Sayfa 24
