Ait olmak, yalnızca bir yerde durmak değil, bir yerde kendimizi tamamlanmış da hissetmektir. Kendimizi ait hissetmediğimiz yerlerde ise zaman ağırlaşır, saatler uzar, cümleler eksilir. Bu arayış ve aitliği bulamayış uzun süre devam ederse insanın moral kaynakları azalmaya başlar. Umutlar ise yetersiz bakiye misali tükenir.
Öğreniyor, anlıyor, düşünüyor, planlıyor, umut ediyor, dileklerde bulunuyor ve seviyoruz ve bunların hepsi bizi olduğumuz insan yapıyor. Ta ki biz bir noktada son kez düşünene kadar.