Kitap'ı en iyi anlatan kısım yine kitabın "son söz" kısmında yer ediniyor.
-Bu kitap, mükemmel bir kitap değil. Hele bir sanat eseri hiç değil. Ama samimi bir kitap.
Kitap da genel bir anlamda sohbet havası var. Genel ilişki dinamiği, bir büyükle konuşmak gibi. Yazar kendinden örnekler vererek durumu açıklığa kavuşturmaya çalışıyor. Kitap sürekliliğini bazı kısımlarda yitirse de zengin kaynak ve benzetmeleriyle kitap resmen kendini okutuyor. Aynı zamanda kitap okunurken, yine kitabın kendi içinde çakıştığını gösterdiği gibi kitap kendinsin deki o eksiklikleri de hissettirebiliyor.