Mrcl
@Mrcl
Proust "dolaysız keyif"in güzelliğe imkan tanıyamayacağını söylemiştir. Bir şeyin güzelliği ancak "çok daha sonra", başka bir şeyin ışığı altında yadigar olarak belirir. Güzel olan gösterinin anlık parıltısı, dolaysız uyarısı değil, zamanın sessiz ardıl ışıması, fosforışısıdır. Güzelliğin zamansallığı olay ya da uyarıların birbirini hızla izlemesinde değildir. Güzellik bir çömezdir, gecikmeli gelir. Şeyler, rayihalar yayan güzel özlerini ancak zaman geçtikten sonra açığa vurur. Bu öz, fosforışıyan zamansal katman ve tortulardan oluşur. Şeffaflık, fosforışısı saçmaz.
Reklam
Günümüzde hafıza olumlulaşarak bir çöp ve veri yığınına, bir "eskici dükkanı"na ya da "içine her türden kötü muhafaza edilmiş resim ve kullanılmaktan aşınmış simgelerden oluşan bir yığının karman çorman tıkıştırılmış olduğu bir depo"ya dönüşmektedir. Eskici dükkanındaki şeyler birbiri yanında yer alır, katmanlandırılmamışlardır. Bu yüzden de eskici dükkanı tarihten yoksundur. Ne hatırlayabilir ne de unutabilir.
Mekan, düzgünleştirildiği, pürüzlerinden arındırıldığı ve içi boşaltıldığında şeffaflaşır. Şeffaf mekan semantik açısından fakirdir. Anlamlar ancak eşikler ve geçişlerle, yani engellerle ortaya çıkar. Çocuğun ilk mekan deneyimi de bir eşik deneyimdir. Eşikler ve geçişler gizemin, müphemliğin, değişimin, ölümün, korkunun olduğu kadar özlemin, umudun ve beklentinin de alanlarıdır. Olumsuzluğu, tutkunun topolojisini oluşturur.
Hesaplamanın aksine düşünme kendine şeffaf değildir. Düşünme önceden hesaplanmış rotayı izlemez, açıklarda yol alır. Hegel'e göre düşünme, kendisini dönüştüren deneyimler yaşamasına yol açan bir olumsuzluk barındırır içinde. Başka-hale-gelme olumsuzluğu, düşüncenin oluşturucu öğesidir. Her zaman aynı kalan hesaplamayla arasındaki fark budur.
